შუაღამ-ეთი-ს დროს დაწერილი რამ...

დღეს კი დამცდა წუთისოფლის ამაოებაზე სიტყვა, თუმცა იმდენად ვადაგადული თემაა, რომ ამაზე საუბარი ასე ღიად, ზედმეტად ყურადღების მიქცევადაც კი შეიძლება ჩაითვალოს დღევანდელობაში... საერთო ჯამში ლაკონურად რომ ვთქვათ კიდევ ერთხელ, ამაოებაა ეს წუთისოფელი, მიუხედავად სილამაზეთა მთელი ფეიერვერკებისა...და მოდით მიზეზ-შედეგობრივი კავშირების მთელი წყებიდან ამოვქექოთ რაღაცეები... "ტყუილი ვთქვა? შევიქმნები ტყუილისა მოამბე რად...მართალი ვთქვა?" და აქ ვჩერდებით... სიმართლის ავკარგიანობის გარჩევას არც ვცდილობ, თუმცა ვიტყვი რომ სიმართლესა და ტყუილს შორის გენდერული თანასწორობაა, რაოდენ გასაკვირიც უნდა იყოს ეს...მათმა თანასწორობამ ამ ეპოქის უღირსი რამ გამოაგდო მუცლიდან და ეს მხოლოდ მათი სინთეზია... სიმართლის სადარაჯო დიდი ხანია მიგდებულია და ლპება წყალში ჩაგდებული ხის მორივით, სიმართლეს არცერთი ბაგე ღაღადებს და მაინც ითხოვენ ადამიანები ერთმანეთისგან სიმართლის თქმას...და სადაა სამართალი...სამართალი შეჭამა დრომ, შეჭამა ხალხმა...და ხალხმა შეჭამა მაინც ეს დრო...წუთისოფელიო, სამართალიო, ამაოებაო...სადაა? სად?! მეგობარი ვუწოდე, ნათესავი ვუწოდე, და ვუწოდე, ძმა ვუწოდე, მშობელი ვუწოდე, თ ა ნ ა მ ო ა ზ რ ე ვუწოდე....და სადააა? რატომ გათელეს, როგორც ხმელი ბალახი...აქაც უსამართლბას ვაბრალებთ? რომელიც ოდესღაც გაჩნდა ისტორიულად თუ არაისტორიულად და გარკვეულ კრიტერიუმად იქცა?...არა და არა...ადამიანო შენ რას აკეთებ, შენაო... მდაბიოობა არისო და თვით ??? აი აქ ჩნდება მკაფიო ხაზი საცოდაობისა...ადამიანების საცოდაობისა...ხორცის საცოდაობისა...ხორცი ლპება, ყროლდება და უფრო მეტად ყროლდება რამდენადაც სიცოცხლეშივე დააწყებინებ ლპობას...
ღამეა...საუკეთესო სიჩუმეა გარეთ...ფართოდ გაღებულ ფანჯარასთან ვზივარ და თავში აზელილი ფრაზების გაფილტვრას და აქ დაწერას ვცდილობ...ცოტა შვებაა... ჩემს თავში მდებარე ჰელიოცენტრული სისტემა არ ღალატობს საკუთარ თავს და არც მე და დისბალანსისკენ ყველაზე ნაკლებად მიბიძგებს...ალბათ ყველაფერი მაინც მოლოდინის ბრალია...მოლოდინის რომელიც მალე შეგვახვედრებს მე და ზღვას და პოსეიდონი ისევ ხელგაშლილი მომეგებება ზღვათა სამეფოში...
ესეც მცირედი გადახვევა შეჩერებისთვის... )

ღატაკი/ ანუ უსულო რამეზე...

და აი იციან მეგობრებმა ”თუ რა ნაღველს იტევს გული”...
დიდი სიჩუმე...დიდი თვალის დახუჭვა...დიდი სუნთქვა, ღრმა სუნთქვა...ვერ გაქცევა...
ყველა კედელზე, ყველა მინაზე, ყველა ტროტუარზე და ლამბაქზეც კი ეწერა ”ცუდი ხარ” და ამ სიცუდეს გაუცხოებისაკენ ჰქონდა გაკვალული გზა...გზა რომელიც გიქადის წაქცევას ან წამოყენებას...გზაზე სადაც ეკალ-ბარდებს ვერ აცდები...გზაზე სადაც უნდა იპოვო დაკარგული თავი შენი...
გაგება...არსაიდან...? კოშკიდან მხოლოდ...
სიცივისგან სილურჯე მხოლოდ...
სილურჯის უცნაური ზმანებები...გამხმარი და უკვდავყოფილი სილურჯე...
მოიხსნა გვირგვინი...ზედმეტად დამძიმდა... ცდილობს გაწმინდოს...მაგრამ არასწორად...არ იცის...
ადანაშაულებენ არ ცოდნაში... თითს იშვერენ და თრგუნავენ... გამოწვდილი ხელი კი ნელა უფერულდება...
ცოდვის კარიბჭეს ვერ გადმოაბიჯებს? - ძალა თუ ეყოფა...
მეგობარს რა უყო? - დაკარგა...
სხვა მეგობრებს რა უყო? - გაანაწყენა, გააუცხოვა...
სამართალს რა უყო? - მოისროლა...
საკუთარ თავს რა უყო? - ისიც მოისროლა...
სული? - ჩაკეტა სადღაც, მიაგდო...
რა დარჩა? - ბუტაფორია...


ჰოი, შეშლილობავ...გილიოტინის ღირსიც კი არ ხარ...!!! ლაფმა გიუკადრისა და დედამიწის დამამძიმებლად დაეხეტები...ყველა ნიღაბი დაგემსხვრა და დიდმა სარკემ დაგანახა შენი უსულო ხორცი...
შორს...შორს...

სუნამო დაიქცა...დარჩა მხოლოდ შუშის, გამჭვირვალე ცარიელი ბოთლი...

M e t a m o r p h o s e n / Golden Age...

მწუხრის ზარებმა დაიწყეს რეკვა... ჩამოეფინა ბუნების ყველა ნაკვთს...და დადგა წყვდიადი... დიდებულებას შავი მარგალიტები მოსავდა მხოლოდ... გვირგვინში იხლართებოდა მწარე ეკლები... სიმფონია უფრო მძიმდებოდა და ფიქრი შორეული, ღრმა ზღვის შესახებ უფრო ახლოვდებოდა, ზღვა რომელიც ლეთეს ალტერნატივა იყო, ზღვა სადაც დიდი ცოდვა-მადლი ტრიალებდა...

გილიოტინა კეთილშობილებას !!!

გაიტანეთ ეს ჩაკლული სულები, უკვე ყარს... !!! მომგვარეთ ყველაზე მოწყენილი ჯამბაზები და ჩადრით მოცეკვავე ქალწულები... სასმისი შემივსეთ ახალდაკლული თხის სისხლით...
გაისმა ტაში და მუსიკა... !!! სიმფონიამ თავისი ქნა... უამრავი ნიღაბი ტრიალებდა მის გარშემო... მომღიმარი ახალგაზრდები... ფერები ერთმანეთს ცვლიდა, თითქოს პალიტრაზე ყოფილიყო... ხარისხიანი ფერები... იჯდა სცენის უმაღლეს ადგილას და სარკასტულ ტაშს უკრავდა საკუთარ თავს... მოდიოდა რაღაც დასასრული...ეპოქა სრულდებოდა...იჭვნეულობდა ცოტას...
მარგალიტებმა კვდომა დაიწყეს და ყველაზე უძირო უფსკრულის ფერი ხდებოდნენ... გვირგვინი კი უფრო და უფრო მძიმდებოდა...

აანთეთ ყველაზე დიდი კოცონი, თქვენ ყველაზე დიდებულ გარდაცვალებას ნახავთ !!!

Vivat Regina !!!

///\\\

იყო ზაფხულის ერთი საღამო...თბილი და ზღვიანი...
ამ საღამოს იყო სალამი...უბრალო სალამი, საღამოსავით თბილი...

იყო ზაფხულის ბოლო დღე...ბოლოჯერ ზაფხულიანი...სასიამოვნო და მოულოდნელი...

იყო შემოდგომის ერთი დღე და დაიწყო...
იყო ლამპიონებით განათებული ძველი თბილისის ქუჩები.....იყო ღიმილი...იყო სიცილი...იყო ტირილი... იყო თბილისი და იყო გული... იყო თბილი სიო თბილისში...

რაც მეტად მოდიოდა ზამთრის სიცივე, მით უფრო მოდიოდა სითბო...მოდიოდა რაღაც დიდი და მოვიდა...იყო ერთგულება და იყო ადამიანობა...იყო ზამთარი და ისევ ძველი თბილისის ქუჩები...ისევ ლამპიონები...ისევ ემოციები...იყო რაღაც დიდი და იცოცხლა ცოტა ხანს...

მერე შეეცადა სიცოცხლის გაგრძელებას...მაგრამ ლუციფერმა იხელთა დრო...იხელთა და წამოეწია წაქცეულს...შხამიანი ვაშლი...

ისევ ეცადა და იფიქრა რომ ფეხზე დადგებოდა, იცოცხლებდა და მიწას მოაშორებდა დასამარებულ ჩაკლულ სულს...როცა იფიქრა რომ მზე ისევ თბილად ანათებდა და სხივი არ იყო უბრალოდ მზის არამედ სიკეთისაც იყო, მაშინ გამჟღავნდა შხამიანი ვაშლის გემო...

არადა გულით იყო... გული რომელიც ცდილობდა ბოლო წამებს ჩაბღაუჭებოდა....

Yesterday.../ ანუ ორი ერთისთვის და ცალცალკე...

1968 წელი... ლივერპული...
ერთ სახელოსნოში ორი სულიერი სიჩუმით ბობოქრობდა...ერთი რამ ჰქონდათ და ის ერთი ვერ გაეყოთ, ერთზე ბჭობდნენ და სხვადასხვა ენაზე, ერთისკენ მიდიოდნენ და სხვადასხვა გზებით...

- რატომ უყურებ მასე, არ მოგწონს?
- კი ძალიან, რა კარგი ვარ...
- თუ გინდა დახიე...
- რას ამბობ, ძალიან მომწონს თქო, თუ ეგრე ძალიან გინდა შენთვითონ დახიე...
- დავხევ, აი ამ დანით, ცოტა ხნის შემდგომ (უჯრიდან დანა ამოიღო)
- ნეტა ვინ გითხრა ეგ ქენიო...

სიჩუმე ჩამოწვა... თვალები აავსო რაღაც უხილავმა,უნდოდა შემოხვეოდა და დაეცვა დახევისაგან... თავის სკამს მიუბრუნდა, ყავით ხელში და ახლა უკვე გვერდიდან უყურებდა ტილოს, რომელზეც თვითონ იყო გამოსახული...ახლობელი მელოდიები გაისმა...ისევ სიჩუმე იყო ჩამოწოლილი, ორი სხვადასხვა განზომილების სიჩუმე, რომელიც იმ სახელოსნოში იკვეთებოდა... თვალები არ შორდებოდა დახატულ თვალებს და ხედავდა ძველს...თავის ძველ სახეს, საიდანაც ძველი ის ილანდებოდა, ძველი აზრები მოდიოდა...Metamorphosen...ცრემლი წამოსცდა...დაენანა... მეორე სულიერი კი თამბაქოში გახვეული ერთ ადგილას ტრიალებდა...მიუახლოვდა პორტრეტს და უკვე თავისი ქმნილების პირისპირ იყო... უყურებდა და არ ეჯერა რომ ცოცხალი იგი იქვე იჯდა და ასე სახეცვლილი...რაღაცით ივსებოდა და იცლებოდა...მის გულში იფლითებოდა და მთელდებოდა ნახატი...მაგრამ თვალებს რას უზამდა? ხედავდა მის წინ აღმართულ მზიანი უდაბნოს ქვიშისფერ და ბინდში მოხალულ მიწისფერ ტონებში შექმნილ გრძნობას...ყელში რაღაც იჩხირებოდა...უყურა ერთხანს და თავი ხელებში ჩარგო...რა ექნა? უნდა ექნა რამე რომ?
ცოცხალი პორტრეტი კი გაქვავებული იჯდა... და უყურებდა შემოქმედს...ძღვნად მადლობას უგზავნიდა არსებობისთვის, მისი სახის უკვდავყოფისთვის და იმ ნაპერწკალისთვის რომელიც უფსკრულს ანათებდა...

უკვე გვერდიგვერდ იყვნენ...ცოცხალი პორტრეტი იჯდა...შემოქმედი იდგა... ორივე ერთიდაიგივეს უყურებდა, ერთიდაიგივე დახატულ სახეს...ორივე სხვადასხვა სიყვარულით უყურებდა და ორივეს სხვადასხვა სინანული მოსდიოდა თავში...ორივეს სხვადასხვა გული სტკიოდა...

დრო სიჩუმით გაილია...
საღამოს ბინდი მიადგა ტილოს...

”გაზაფხულის საღამოა მშვიდი, ხიდან ხეზე გადაფრინდა ჩიტი...”

ქუჩაში ორი სულიერი მიაბიჯებდა...

Nihil..../ just...little world...

დავიღალე....
არ ვიცი...ალბათ ეს ის ეტაპია ყველაფრით დავიღალეო რომ ამბობენ ხოლმე... არადა ყველაზე ნაკლებად მინდოდა ამ ყველაფრით დაღლა...არცერთი საქმე მღლის სამწუხაროდ... სულიერმა ,,საქმეებმა,, დამღალეს...არადა ეს არც დაღლაა... უბრალოდ რომ აღარ გინდა ესაა... 1კვირა სადმე წავიდოდი...დავისვენებდი და ვიცი რომ დავბრუნდებოდი ისევ ისე ვიქნებოდი...მაგრამ მინდა... რაც არ მოხდება...ყველაფერს იმას რაც მაწუხებს აქ რომ ვტოვებ და რომ ვეღარ შემაწუხებს მაგის ქვეცნობიერი არ ნდომა ჩნდება...

რეალურად ერთი რამ მაწუხებს, მაგრამ იმდენად ,,ვიტყუები,, ამ რაღაცასთან მიმართებაში, რომ საკუთარ თავსაც არ ვუმხელ...ხო... არადა ეგ მაწუხებს...თუმცაღა მაგ ,,რაღაცამაც,, არ იცის რომ ,,მაწუხებს,,... და ეგ ,,რაღაცაც,, ხანდახან მგონია ჩემნაირად რომელიღაცა განზომილებაშია...

მინდა ზაფხული იყოს... ავიდოდი სადმე სახურავზე მზის ჩასვლისას...ავიტანდი ერთ ქილა ლუდს...დავჯდებოდი... საკმაოდ გამთბარ ჰაერს შევისუნთქავდი და პატარა ფურცელზე დაწერილ ჩემს სურვილს დავანაკუწებდი და გადავყრიდი სახურავიდან...ან თუნდაც იქვე დავტოვებდი...


ხო... არადა საერთო ჯამში... ზედმეტად ვიგრძენი....

საკმაოდ ზედმეტად...

სახელად არაფერი

,,რა იციან მეგობრებმა თუ რა ნაღველს იტევს გული...” - ო...და მშვენიერი დილის ყველა გრანდიოზულობა ღამისეულ ფიქრებში შთაინთქა....
სამყაროში ყველა ერთმანეთს რაღაცას ეცილება, ამ შეცილების აზრიანობა რომ არა დიდი ილიაც წამოდგებოდა საფლავიდან და მისაყვედურებდა მისი ფრაზის ხელყოფისთვის... ერთმანეთს შეცილებით გააქვთ ადამიანებს დროის მუდმივისრბოლის მონოტონურობა, ამით სძენენ რაღაცა ხიბლს ამ დროს...ამითი ამართლებენ საკუთარ არსებობას დედა სამყაროში..... პოეზიის აზრის და შინაგანის პაექრობაა, როცა თავის მონას შუა ღამეს გველნაკბენივით ათქმევინებს გესლიან ტკბილ სიტყვას.... თავიდან როგორც გარკვეული დისონანსი ისე აღიქმება და შემდგომ მოგონების ჟღერადობას იძენს და ბინძურ ენას სიკეთის გზით სიარულისკენ უბიძგებს, ლეშზე მომდგარ ნერწყვს თავისუფლად დინების საშუალებას აძლევს, როგორც გაწაფულ ოსტატს...
ჰიბრიდები......განიცადეს მეტამორფოზა ჯადოსნური ფლეიტის ფამილარული შემოჭრით...
გავავლოთ ზღვარი წარსულსა და აწმყოს შორის...რამეთუ წარსულში ჩვენ ყოველთვის მხოლოდ ერთი გვრჩება, საკუთარი თავი, რომელიც რამდენადმე პატარა იყო ასაკით და ჰასაკით... მთავარია ამის გვჯეროდეს....
მაშასადამე და იმედი მაქვს ეს სიტყვაც ისე არ იქნება აღქმული როგორც ლეონარდო და ვინჩი ძმები ეგონათ.... ,,ჩვენ უნდა ვსდიოთ ეხლა სხვა ვარსკვლავს....”

When all are one and one is all...

ხასიათს შეეტყო გვიანი შემოდგომიანობა...ზამთრის მძაფრი სურნელი შემოიპარა და ცხელ ფინჯანზე შემოხვეულ ხელს აეტუზა...მარტო ხელს?..
დღე დღეს მისდევს და საერთო ჯამში დროის დიდ აბლაბუდაში თავის ადგილს იკავებს...
მელანქოლიის აღზევება და დღეების უკანთვლა...საით მივექანებით...
ნუთუ იმდენად ღრმად იყო გადგმული ჩემში ასი წელი რომელიც მარტოობას უდრიდა რომ საშიშროება მოახლოებულ ცხოველს ვგავარ, რომელიც მძაფრი შეგრძნებებით იკარგება რეალურსა და ირეალურს შორის...მოდის დიდი კითხვის ნიშანი და ეს მხოლოდ საკუთარ თვთან...უკანსვლა და მარტივ მამრავლებად დაშლა...
მე არ მესმის რაოდენ სიმძიმილის ატანას აქვს ადგილი...ნუთუ ამდენი რამ რაც ბედნიერების მომტანია არ აღიქმება ბედნიერებად...???!!!
მხოლოდ ერთი სულიერი...

დღე როდესაც შეიჭრა ძილის ფაზაში მაშინ ჩრდილოეთის ზარებმა ჩამოჰკრეს და დიად ნათელს გაუხსნეს კარიბჭე...ნათელი შეგნების სრულყოფისთვის, ნათელი სრულყოფის სრულყოფისთვის...ყოველი სიმფონია რაღაცის შემადგენელი ნაწილია და ის რაღაცა რაოდენ დიდადი უნდა იყოს, რომ ამდენს იტევდეს...ადამიანი ნუთუ? ადამიანი ყველაფერს იტევს...იგი ხომ უპირველესისგან წარმოიშვა...და შესაბამისად ყველაფერს პირველად წარმოქმნილს იგი იტევს...
რატომ გადავწვდი ადამიანის რაობას, ნუთუ იმდენად გავრბივარ, რომ უკვე მნიშვნელობა აქვს დაკარგული განხილვის საგანს...ოღონდ ეხლა არ გავიქცე...დავრჩე და დავრჩები კიდეც...მე მხოლოდ ერთისთვის ვრჩები... მთავარია ასეთ დროს, იმ ბეწვის ხიდზე ხელი კი არ მკრან, არამედ გამომიწოდონ და გადამიყვანონ...

Deus Vobiscum !!!

დიდი ზარზეიმით გამოიყვანეს ღვთის ტარიგი საინკვიზიციო ტრიბუნალზე...ზედა რიგები ანგელოზთა რიგებს შეევსოთ, ქვედა რიგები კი წესისამებრ მეფისტოფელის მოხელეებს.... ყველა რაღაცას შესცქეროდა, შესცქეროდა კაცობრიობის ცოდვის კიდევ ერთ ფარისევლურ ხორცშესხმულ ზმანებას.... ღმერთო სამართალიო! მაგრამ სამართალი დიდი ხანია ლეთეში ცდილობს გზის გაკვლევას....

მისი უდიდებულესობა როგორც წესი შუა რიგებში იჯდა და შეპარული ღიმილით უყურებდა ყოველივეს... წარმოსახვაში უამრავ ჰიპერკუბურ სხეულად ქცეული გვამი იყრიდა თავს და უსიცოცხლო თაყვანისცემით უკოცნიდა კაბის ბოლოებს...

მისთვის ყოველივე სულერთი იყო....მხოლოდ თამაში უდიდეს დაფაზე, სადაც დედოფლის პოზიციის შენარჩუნებისთვის სხვა ფიგურები უმალ უნდა დაიღუპონ....

გუმბათოვანი დიდებულება ჰორიზონტალურ სურვილებად რომ დაიშლება, მაშინ იქნება ალბათ უდიდესი ზეიმი კოსმიური უსულობის შეგრძნებისა...

და აი ტარიგმა უკანასკნელად დაიჩოქა და ისევ სამართალს უხმო....მის გამჭვირვალე თვალებში უკანასკნელად აირეკლა ზეცის დიდებულება და უსულოდ მოწყვეტილმა მიწიერი ჯოჯოხეთის კარიბჭიდან დაიწყო დაღმასვლა საუკუნო ჯოჯოხეთამდე...

ყოველი სამი ქმნის სრულყოფილებას...მესამე ალბათ რაღაც ამოუცნობი, რომელიც ცდება ღმერთსა და ლუციფერს...

როგორც ყოველთვის Deus Vobiscum my friends : ))

19.../ Ego Et Rex Meus.../

...........

დრო ჟამი სივრცეში გადასვლისა უსივრცობიდან... ჰორიზონტზე დაბრუნება და სიცივის შეგრძნება, ჩრდილოეთის ქარები ჩანაცვლდა.....და აი აქ გაისმა წერტილების დასმის მკაფიო ხმები....ხმები რომელიც ყურს ამძიმებს....სიმძიმე მხოლოდ ყურის?

it was only fantasy......

?

განზომილების რღვევა...განზომილება სადაც მხოლოდ ცივი მიწის სურნელი და მოჩვენებათა ლანდებში გახვეული ორი მხარეა....სადაც ქალაქის რომელიღაცა უმნიშვნელო გორაკისკენ ჩადის მზე და ლურჯი შუქის ფონზე ირღვევა მისი ჰელიოსური დიდებულება, მისტიციზმის ცივი ნათებით და ამ ორის სინთეზი ბედისწერის ძაღლების ყეფის ფონზე ქმნის შიშს...შიშს სიბნელეში მოახლოებული სიკვდილის ხელისა, ან სიკვდილის მავთულში ფეხების გაბლანდვისა....

მართლად ქცეული ზღაპარი, რომელიც გასრულებას ვერ გადაურჩა...ყინულად ქცეული ფიფქებისგან მომაქმანებული დიიიიდი თბილი ბალიშები, რომელსაც ცხელი ფუნთუშების სურნელი ასდიოდა...

ვერ შეიცვალა.....

Find a queen without a king they say she plays guitar and cries and she sings...

3 წლის მერე ალბათ ვაღიარებ პირამიდაში გარდატეხილ სხივს ან ისევ დირიჟაბლზე მჯდომი ვიგრძნობ ჩემში მის კორონაციას...

დიდი რკინის ჭიშკარი ჭრიალით მოხურა 82 წლის ირაკლიმ.....

vivat rex...vivat regina !