Inside/Deep Inside

უცებ რომ მიხვდები რაღაც შორეულს რომ გინდა შეეხო.... რაღაც სევდანარევი თვალებით რომ ეძებ ამას.... ზიხარ და ფიქრებით სწვდები.... რაღაც მძიმე ემოციებით სავსე... რაღაც მტკინვეულად სიცივე.... რაღაც რაღაც...სულ რაღაც... ძნელად გაანალიზებადი და გულის დაწყვეტით......მუსიკის ბრალიცაა.... : ( Sergi Gvarjaladze - Artificial Love... ნაცნობი სიტყვები.... ჯანდაბას.... წავედი არაფერი..... სულ არაფერი.......

სიმძიმილი.....

Agnus Dei/ანუ ერთ-ერთი ზვარაკის გრაფომანია

ბოლო დროს მიუხედავად ყველაფრისა, მომიწია საზოგადოების სხვადასხვა ფენებთან შეჯახება... ნუ ყველა ინდივიდს თავისი ,,მე,, მოწყობილი აქვს რაღაცა პრინციპებით....დოგმებით.....
მე მაქვს პერიოდები როცა რამდენიმე გარეშე სხვადასხვა ტიპის ადაიანი აღმოჩნდება ჩემთან სიახლოვეში.... ზოგადად ადამიანების დაახლოვებისადმი სპეციფიკური დამოკიდებულება მაქვს... მაგრამ როცა სხვებს ვუყურებ, ისეთი ამაზრზენი ურთიერთობები გეჩხირება ადამიანს თვალებში, რომ უბრალოდ დაგწყდება გული რომ ყველანი ადამიანები ვართ... ის რომ ყველანი თანასწორები ვართ და როცა ხედავ შენი თანასწორის უკუღმართობას... ალბათ სხვისთვის ჩემზეა ასე... ვინაა იდეალური? არც არავინ, ამიტომ მთავარია დავინახოთ, მივუთითოთ და ვაპატიოთ... The weak can never forgive. Forgiveness is the attribute of the strong. © Mohandas Gandhi ....სიძლიერე კი დასაბამია ბევრისა.... ვაღიარებ, რომ ჩემთვის რასაც ახლა ვწერ ცოტა არ იყოს და მიუღებელი იყო... მაგრამ მოიტანა რაღაცამ... მოიტანა და მიხარია ის ფაქტი, რომ მე უბრალოდ მეღიმება ბევრის ამაზრზენობაზე, ბევრის წატლეკილ ენაზე, ბევრის სხვათა განკითხვაზე და სხვებზე თავის გადამეტებებზე... თან რითი ამეტებენ სხვას თავს? იმით რომ ორივე მხრიდან ალესილი გრძელი ენით ტყულებით რაღაცის ჩაბღაუჭებას ცდილობენ? აკეთონ..იყვნენ... მე მეღიმება...და ვცდილობ სხვა უარყოფითებთან ერთად მეც არ გამომივიდეს ეგრე... ჩემი უარყოფითების გამოსწორება არ მაკლია... ამიტომ ვარჩიე ერთი ოპტიმალური ხერხი, ყველას თანასწორობის შესახებ.... მინდა გითხრათ, ვაღიარებ იმას, რომ უგუნურად ვიქცეოდი ბევრი ადამიანის წინაშე და მე ამის აღიარება არ მრცხვენია....დაგმობილები თბილად შემომტრიალებიან და შემრცხვენია...
უბრალოდ ძნელად აღმოსაჩენია ჭეშმარიტი ურთიერთობები... გუშინ გიმტკიცებს ადამიანი რომ გცემს პატივს, სხვა დანარჩენი რომ არ ვთქვათ და დღეს დამპალს გიწოდებს, რის გამო, რომ შენ მას სცემ პატივს? რომ შენ იგი გადარდებს... ამის გამო ხარ ღირსი გიწოდოს თურმე დამპალი... უბრალოდ მწარედ აღსაქმელია... არაფერია....ტყულად ბგერა არ იკარგება, რომელ სიტყვის და წინადადების დაკარგვაზეა.... ყველას თავისი უბრუნდება უკან...იმაზე ვიზრუნოთ რომ სულ ცუდი არ დავიბრუნოთ.......

Girl/ანუ Story 'bout me

ისევ მარტო ვზივარ სახლში....ვუსმენ მუსიკას და ფოტოების თვალიერებისას წავაწყდი უამრავ ძველ ფოტოს..... ბევრი აზრი, ბევრი კადრი და შეფასება მოვიდა თავში.....

აი ეთი........

ამ დღეს თურმე ავიდგი ფეხი....სახეზეც მეტყობა, რომ რაღაც ახალი და უჩვეულო მოხდა ჩემს ცხოვრებაში...

აქ უფრო დიდი ვარ, ამ დროს თათოს მეძახდნენ...

გავიდა დრო...კიდე გავიდა დრო..... ხდებოდა უამრავი რამ ჩემს ცხოვრებაში ნელ-ნელა.....ზედმიწევნით..... დავდიოდი მეგობრებში, ფესტივალებზე....და დავდიოდი სკოლაში....................... 15 წლის...... : )

16 წლის.... აქედან დაიწყო ჩემთვის ცხოვრებისადმი რაღაცნაირად მძიმე ფორმებში მიდგომა... ზეპელინის მუსიკით გაცისკროვნებული ხელოვნების მორევში ვეშვებოდი... ვწერდი ხშირად...ვხატავდი... უკვე ვიცოდი ტიხრულ მინანქარზე მუშაობა და საკუთარი ფინანსები მქონდა.... უკვე ანია გოგუაძეს აღმოჩენილი ვყავდი როგორც თავისი მუზა და მიღებდა ფოტოებს...ასევე ვესწრებოდი კონცერტებს.... თეატრი..... და უფრო მძიმდებოდა გარემო.....

სკოლაც დავამთავრე..........

გამოსაშვები საღამო...........

17 წლის....ანიას მუზა..... უკვე პირველი რეალური სიძნელეები ცხოვრებისეულ პრაქტიკაში.... Deep in thoughts....

უკვე 18 წლის.... ეს არის 2008 წლის 9 იანვარი...მახსოვს ძალიან ბევრს ვფიქრობდი ამ დღეს... ვიჯექი ბუხართან... ვგრძნობდი რაღაც....

18 წლის......Real love...... საყრდენი წერტილი..... ამოსავალი პუნქტები და ფეხზე დადგომისკენ უამრავი გაურკვევლობები ჩემში.... ჭეშმარიტებისკენ უამრავი შეცდომა.... საბოლოოდ რ.დ.გ. (ეს ელემენტარული მათემატიკის მცოდნეთათვის გასარკვევია)....
მე ჩემი ცხოვრების არჩეული და აურჩეველი გზებით....

აი თითოეული ეთი თითიეულად სხვადასხვა აზრით... სხვადასხვა დამოკიდებულებებით....და სურვილებით.... აი მე-ები....

2008 წლის 29 სექტემბერი.... ,,შემოდგომის თბილისი’’-ს შემდგომ.... აქ დავასრულებ ემოციათა უდიდეს შეკვრას, რადგან ემოციური დატვირთვის მხრივ ეს დღე ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო...

Tea For One/რიტუალი ერთისთვის

ჩაი.....ასოცირებული უაზროდ თბილთან, რომანტიკულთან, მყუდროსთან....ჩემთვის ჩაის სმა დიდი რიტუალია, ასევე მისი დაყენებაც.... მოვედი სახლში შეციებული.... მარტო ვარ...ბნელა და ამინდის სინაცრისფრე ატანს მხოლოდ შორეული ფანჯრიდან... დავაყენე შავი ჩაი, შიგნით ლიქიორიანი ალუბლები ჩავყარე...საოცრად არომატულია.... ჩავრთე Dave Brubeck - New Orleans ....ჩაივით კომფორტული და ემოციებით სავსე კომპოზიცია.... ჩაით თბობას ყვები, ყვები New Orleans -საც....
ზამთრის ეშხი მარტო ჩაის სმის რიტუალში შეიძლება გადმოიცეს... ჩემთვის უდიდესი დატვირთვისაა ჩაი ჟასმინის არომატით... მომაჯადოვებელია... ჟასმინი.....სუნამოც ჟასმინის მაქვს....
შეიძლება ჩაის ბევრი ადამიანი სვამდეს და აქედან ნახევარიც არ იცნობდეს ჩაის...მის ემოციურ-კულტურულ-ირაციონალურ გაგებას.... მოკლედ ჩაის მსმელებს და მასზე ემოციურად დამოკიდებულ ადამიანებს ჩემგან ეს ემოცია მოკლედ გადმოცემული... : )

P e r s e p o l i s / თავისუფლების მოყვარე სულთათვის

გუშინ ვუყურე ,,ერთი ჟურნალისტის დღიურს,, სადაც საუბარი იყო კომუნიზმით დაჩაგრულ თავისუფალ თაობაზე, თაობას რომელსაც გულიდან მოსდიოდა ზეპელინის, ბითლზის, არმსტრონგის, ბიბი კინგის და სხვათა მუსიკა, თუმცა.... უწევდათ იატაკქვეშეთში მათი ჩუმად მოსმენა და ისიც წვალებით ნაშოვნი ფირფიტების მოსმენა... და ეგ იატაკქვეშეთის ,,პროექტიც,, ძალიან ხანმოკლე აღმოჩნდებოდა ხოლმე... ,,თუ დღეს შენ ჯაზს უსმენ, ხვალ სამშობლოს გაყიდი” ეს და მსგავსი ფრაზები ტრიალებდა გარშემო.... თაობა რომელიც სურეალისტურ ნახატებს ვერ ხატავდა, თაობა რომელსაც სიტყვის თავისუფლება არ ჰქონდა.... ცენზურა უდიდესი იყო.... მიუხედავად ამისა მაინც არ ნებდებოდნენ.... თუმცა იმის იქით გულში იკლავდნენ აუხდენელ ოცნებებს ბითლზების კონცერტზე დასწრებისას და ათას გულიდან თავისუფლად წამოსულ სიტყვას....

ამასთან დაკავშირებით ეხლახანს ვუყურე ერთ მხატვრულ ფილმს, სახელად PERSEPOLIS... არც კინო, არც მულტფილმი, არც ანიმე, არც არც არც..... რომელშიც მოთხრობილია ერთი თავისუფლების მოყვარე გოგონას ისტორია, რომელიც ოცნებობს უბრალოდ ნახოს პანკი... გოგო რომელიც ,,შავ ბაზარზე,, ნაყიდ პლასტინკებს ჩუმად უსმენს და უბრალოდ სურს იყოს თავისუფალი....მაგრამ იძულებით სწავლობს მუსლიმანურ კანონებს, მუსლიმანურ გოგოების სკოლაში და ჩადრით დადის, თუმცა გარედან შემოცმული აქვს ქურთუკი წარწერით Punk Is Not ,,Ded,, : D შემდგომ მისი ცხოვრება ვითარდება სხვა კუთხით....

მე ამ ფილმში ძალიან მომწონს ამ გოგონას ბებია, მაგარი ადამიანია ძალიან....

უყურეთ არ ინანებთ ნამდვილად....

http://avoe.ge/movies/search.php?name=persepolis&janre=ALL&celi=&producer=&publisher=&language=ALL&action=search&x=0&y=0

There was a time...

მოკლედ ეს სიმღერა, რასაც ამ წუთას ვუსმენ რომ აღმოვაჩინე ზუსტად მისი სათაურიდან გამომდინარე დრო იყო.... დიდი ხანია არ მომისმენია....ეხლა რომ ჩავრთე ერთიანად გაცოცხლდა ყველა კადრი ამ მუსიკის მოსმენის დროს რაც იყო....მზე, ირგვლივ შემოპარული გაზაფხულის სურნელი, მოზღვავებული ჰაერი..... თან უაზროდ დეტალებით მახსენდება ყველა კადრი.... ეხლა კადრებია უკვე....დროა გამოვრთო....

http://www.link.ge/file/130065/Giga-Agladze---Lamazi-Dge.mp3.html

ფერ-ად შეღებილობა

მეგონა დღეს მზე აღარ გამოვიდოდა...ძლივსძლიობით ანათებს მაგრამ ხომ ანათებს და შესწევს ძალა რაღაცნაირად მაინც გაათბოს ადამიანები.... მეც მინდა გამათბოს... ცხელი ყავით ხელში სადმე სახურავზე დავჯდებოდი deep in thoughts.... დიდი სიამოვნებით ჩემი ჟასმინის სუნამოს მოვაფრქვევდი ჰაერში, თანაც იმდენს რომ ძალიან ბევრს შესძლებოდა მისი სურნელის შეგრძნება, მისი თბილი სურნელის....და გავაგებინებდი ადამიანებს, როგორი კარგია რომ ადამიანები არიან და როგორი კარგია რომ ცხოვრობენ და რომ მე ადამიანები მიყვარს.... ბოლო დროს განსაკუთრებულად გაიღვიძა ჩემში ალტრუიზმმა.... სულის ფერადოვნების მოთხოვნილება.... მინდა ისევ ასეთი ფერადი მქონდეს ხელები...როგორც მაშინ... ამ ხელებში ძალიან ბერი რამ მაქვს ჩატეული, ძალიან ბევრი მოდის ამ ხელებიდან და მოდით ერთმანეთის ხელებს მივცეთ ძალა იმისა რომ გავაფერადოთ...

ხალხთაშორის

და გრძელდება ცხოვრება...წამები თავისას შვებიან... სახლში რომ ვბრუნდებოდი, ისევ მოვინდომე გარკვეული მანძილის ფეხით გამოვლა... აი უკვე მერამდენე დღეა ერთ სახლთან ადამაინები შეკრებილან, ახლობელი გარდაცვლიათ... თან იმდენი დღეა რომ ალბათ არ ემეტებათ მიწაში ჩასამალად...მაგრამ ყველა იქ ჩავწვებით, მოკალათებულები ოთხ ფიცარში(არადა რეალურად უფრო მეტი ფიცარია) მაგრამ მანამდე? ნეტა რა გააკეთა იმ ადამიანმა, ვინც ეხლა უმოძრაოდ, უსულოდ წევს, თავის ცხოვრებაში... როგორ იცხოვრა ნეტა... ოდესღაც ჰქონდა გაგონილი მარკესის სიტყვები? ითვალისწინებდა ნეტა? ატკინა ვინმეს? თუ ატკინეს... ? ხალხს ოდნავ მეტი, ოოოდნავ მეტი რომ შეეძლოს.....





Ad infinitum..... my dear......

დიაგნოზი: ნერვოზი

მივესალმები სარკასტული ტაშის დაკვრით თქვენს მოქმედებას.... სარკაზმი საკუთარი თავისა... გასაოცრად გიბიძგებთ იმისკენ რომ რამდენიმე ფენა საღებავით გადაღებოთ, სხვადასხვა ფრად...გინდაც აიღოთ სანთებელა და ვინმე ერთი მდაბიოსავით აალებისკენ უბიძგოთ...უი სანთებელა აღარ გაქვთ? კინაღამ მე მქონდა, მაგრამ ვყოფილვარ ძლიერი და არ ვიქონიე.... მემუარების წერასაც არ დავზარდებოდი გინდაც დღევანდელი დღიდან, რომელსაც დაკარგული ადამიანების გზამკვლევის შინაარსი ექნებოდა...
ლამაზად რისთვის ფუთავდით? შეფუთვა მოგწონდათ? და შიგნით რომ ნაგავს ყრიდით თურმე ჩუმად? სამწუხაროდ მე არ ვიქნები ვინმე მზაკვართაგანი ვინც ამ მანკიერებებს ამხელს, თუმცაღა ეს ცუდი იმ ნერვოზისთვის რომელიც დამიდგინეს, მაგრამ კარგი ,,მე,,-სთვის, ეს ერთგვარი სისადავეა... სისადავე სულისა... რომელიც ბევრს აყროლებული აქვს... და იყროლებს კიდევ უფრო მეტად თავისი მანკიერებებით.... დიდად არ მინდა გავკადნიერდე, თუმცა სიმართლის თქმა ყოველთვის მიყვარდა და ვისაც არ მოსწონებია ჩემი ეს თვისება უცდია კიდეც ჩემი დაჩაგვრა... წამოგეწიათ საღებავთა უამრავი ფენა? მაგრამ რაშია საქმე იცით, რომ გუაშებით შეგიძლიათ მარტო... აი აკვარელებისა კი რა მოგახსენოთ, რომლითაც ნაზად, სულიერად, მოქნილად, თბილად უნდა მოხატვა, გინდაც შეღებვა, რაც თქვენ არასდროს გამოდგიოდათ.... თქვენ ალბათ არ გიგრძვნიათ გრძნობების კორპოსკულების მრავალფეროვნება და მრავალფორმიანობა, თორემ ასეთი ტეტრაგონალურები არ იქნებოდით.... იპოვეთ იგინი და ცოტაოდენი ჭეშმარიტების არსსაც გაიგებთ, რაც მოგცემთ იმის ზეშთაგონებას რომ უბრალოზე მეტად ათვალიეროთ საგნები, ადამიანები, შეიგრძნოთ მოვლენები, შეფასოთ მუსიკა და იცხოვროთ ტანჯვაში თუ ბედნიერებაში, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით....

და თუ ვინმემ იპოვა თავისი თავი ამ ნაწერში, მაგასაც მივესალმები, რათა საკუთარ თავთან მაინც აღიარა რომ იპოვა.... ადამიანებს საკუთარ თავთან გამოტყდომაც კი უჭირთ......

!!! Nessun Dorma !!!

ისეთ მუხტში მოვყევი, არ შემიძლია აქაც არ აღვნიშნო ის რომ უგენიალურესია....ნუ სასწაულია....ცრემლები მადგება ამის მოსმენისას...ზეემოციურია....

Nessun dorma!

Nessun dorma!

Tu pure, o, Principessa,

nella tua fredda stanza,

guardi le stelleche

fremono d'amoree

di speranza.

Ma il mio mistero e chiuso in me,

il nome mio nessun sapra!

No, no, sulla tua bocca lo

diroquando la luce splendera!

Ed il mio bacio sciogliera il silenzioche

ti fa mia!(Il nome suo nessun sapra!...e noi dovrem, ahime, morir!)

Dilegua, o notte!

Tramontate, stelle!

Tramontate, stelle!

All'alba vincero!

vincero, vincero!