Alone.../ მინორი....

დაბრუნება.....არა იქ, არა აქ, უბრალოდ იგივეობაში....სადაც ისევ გაზაფხულით გამთბარი სახურავია...იასამნები ცვივა ციდან და სინატრას ნამღერი ისმის....სადაც მინაზე მიხატული გულები არ ქრება და იმ სამიდან შუა ვარსკვლავი ისევ ჩემია....

ღმერთმანი....ჩარიგდნენ ისევ სლაიდები....ფიქრი არარსებულის რაობაზე...და აქედან ზარების ხმა, ხმა სიკვდილის გამოძახილისა.....აღარც ჩემი ალტერ ეგო, აღარაფერი, ისევ ერთი კადრი??

ზღვა მომენატრა....deep down.... მისი სიმლაშე ცრემლების სიმლაშეს აქრობს, გიხვევს მკლავებში და გახარებს დაბრუნების თითოეული წამით........

მე ისევ იქ ისევ გაათებული და მარტო...

ღმერთმანი რა მინორია...მაგრამ ასე ვარ.... ველოდები 20-ს რომ ბედნიერი წამები ვიგრძნო დიადი კლასიკური მუსიკისგან რამდენიმე საღამოს განმავლობაში......

Agnus Dei.../მოკვდავის ალქიმია

ისევ ჩაის ფინჯნით შემოფარგვლა....ისევ ზამთრის ცოტაოდენი სურნელის მოლოდინი და გაათებული დღეები....

სიმძიმილით სავსე ტომრების გადაადგილება იმდენად რთულია ხანდახან, რომ უდროო სივრცეში ჩნდები. ნაცნობი მელოდიები გაწუხებენ ისევ.... რა უბრალოა ეს ყველაფერი, თითქოს სიმარტივის პიკი და ამ დროს ამ სიმარტივის პიკზე აწყობილი მთელი შენი სამყარო...

ინსომნია რა ფერია ნეტა.....

დროგასული კადრები მოდიან ისევ და რა უნდათ, არ მასვენებენ ჩემს სასახლეში...

ეზოში საფლავებს მოვრთავ როგორც დედა დედოფლისგან შეფერით და ძღვნად კოცნას მივართმევ თითოეულ მათგანს... ცის კიდეზე ჩამოკიდებულ კიბის ბოლოებს გავაგრძელებ უფსკრულის კიდემდე, რათა ეს ორი ერთურთის ეგოს ვაზიარო და მოვუწყო მათ ეგზორციზმი...pura santa....

სიმართლის შიშველი დებიუტი და მასხარების ორლესური ენით გაფორმებული უკიდეგანო დარბაზის სივრცე...აი დაფდაფების ხმა და სიტყვა ეძლევა შიშველ სიმართლეს, რომლის უკან ტყუილი იცდის... წინ დგავს ერთ ნაბიჯს და ხმა უქრება, მის სიტყვას ძალა ერთმევა და გალურჯებული განზე დგება...სარბიელზე გამოდის თვალის ასახვევად გამოწყობილი ტყუილი და ხიბლავს საზოგადოებას....დედოფალს მასთან ცეკვა სურს...!

Deus Vobiscum my friends !!!

Would you help me to carry the stone?

მოვედი.... ვითომდა მეგობრებით გარშემორტყმული.... თითოეული პაიკის როლი დედოფალთან დამამცირებლად პატარაა, იმდენად რომ ეს უკიდეგანო პარანოიას იწვევს...ფერები როლს კარგავენ, მოდის შავ-თეთრის ხანა.....მხოლოდ ზღვიური მწვანე და ლურჯია, რომლებიც ყურის ნიჟარაში ჩაეტევა და მის ხმასთან ერთად შეინახება გულის ყურში... უკვდავყოფილი ზღვის სიძლიერე და მის ძლიერ მკლავებში მოხვედრილი სუსტი სხეული, რომელსაც სული ამოსდის პირიდან.... ერთი ამოსუნთქვით შეგრძნობილი მზის სითბო და ამ სითბოში ნაპოვნი უკიდურესობა იმდენად მძიმეა, რომ ღუზასავით გიშვებს ნანატრ ფსკერამდე, სადაც შენი ოცნების სამივე გასაღები ინახება...როგორც ნათქვამია ,,ყოველი სამი ქმნის სრულყოფილებას..."

შეძახილი! მაგრამ ის არა რომელმაც ხე გაახმო... არამედ მოწოდება დაემშვიდობო ლურჯ ცას და იპოვო ახალი ოცნებათა მხარე....ისევე როგორც გალაკტიონის დავარდნილი კალამი მტვერში, მტვერში რომელშიც წაიქცა ბავშვი....

მე დავხატავ ზღვას და ის ისეთივე დიდი და გაშლილი იქნება, როგორც ხელის გული, სადაც ადამიანის სიცოცხლის და ბედისწერის ხაზები ერთმანეთს კვეთენ....სადაც მხოლოდ ლურჯია შენი ფიქრები, ოღონდ ის ლურჯი არა რომელიც სიმარტოვის სიმბოლოა...ზღვასთან ერთად მარტო ვერასდროს იქნები, იქ ყველა სული რიგებად ნავარდობს ზედაპირზე და შენი კედლისთვის კიდევ ერთ აგურს გაწვდიან.... კეთილი სახით რომლის უკან ბევრი ნიღაბია.....

დროა ახალი ნიღაბი შევმატო ჩემს კოლექციას....

There is no pain, you are receding.

A distant ships smoke on the horizon.

You are only coming through in waves.

Your lips move but I cant hear what youre sayin.

When I was a child I had a fever.

My hands felt just like two balloons.

Now I got that feeling once again.

I cant explain, you would not understand.

This is not how I am.

I have become comfortably numb

Melancholy/კიდევ ერთი ახალი ეპოქა...

დაბრუნება ყოველთვის კარგია....მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება ერთი უკიდურესობის სიკარგიდან მეორე კარგი უკიდურესობის მონოტონურად სიმძმეში დაბრუნდე....
ხმა...ექოები, ოღონდ არა ჩამპალი სულის, არამედ ზღვის თავისულების ექოები...ზღვა რომელიც ჩემთვის უკვე შორია, თუმცა მაინც ჩემთანაა... სიღრმისეული ულტრამარინი ემოციები და ახალი მისტიციზმის საბადოები... სივრცის სილურჯე და ლურჯიდან გამომავალი ნაღველისფერი ტალღები....ტალღები, მუდმივისრბოლის კიდევ ერთი გამოხატულება....მბრძანებელი მაინც ვიყრიდი მუხლს საკუთარი სამყაროს წინაშე...პოსეიდონის ვნებები და ჩემი უკიდურესი ფამილარობა წყლის თითოეულ წვეთთან...გონებაში ათასი მოძრავი ტილო იხატებოდა, პერსონაჟები....უღირსნი და ღირსეულები...სცენა ვერ იტევდა ყველას...და მე მაინც ამ ყველაფრის ეპიცენტრი, უკიდურესად ამაზრზენი შინაგანი ტაროსით ვითხოვდი მეტს...როლი როლთა შორის....

გაქრა...გამოყვა ზღვის სურნელი თმებს.... კადრებად ვშორდებოდი საყვარელ ადგილებს და Inaniel...მაინც მელანქოლია....მელანქოლია ჩემი მერამდენიღაცა ადამიანობისთვის....მელანქოლია განკუთვნილი რაღაც შენეულისთვის....
ზღვამ იმ წუთას დაიძინა ჩემთვის და ცრემლებით სავსე თვალებში ჩაეტია...

მოდის....მოდის გრძელი და ჩაის ფინჯანში დამალული ზამთარი...სიცივითა და გაუცხოებით....

მაგრამ მთავარი მაინც არჩევანია !!! არჩევანი !!!

ესეც ჩემი მელანქოლია
http://www.youtube.com/watch?v=xr_DgBlHLiM

Fullmoon Mysticism/ანდაც ატავიზმი ბინდისას...

ისევ და ისევ მაღალი იმედების თანხლებით იწყება ყოველი ნაწერი....ალბათ ოცნებამდე მისასვლელი კიბე უფრო გრძელდება...
ხანდახან რა ძნელია ყელში გაჩხერილი ოთხკუთხედი ბურთის შეკავება ისე, რომ არ გადმოინთხეს გარემოში მოძრავ საგნებზე, ისე რომ შხამიანი მალამოსავით არ მოსდო ყველას გულზე...არადა ნუთუ ძნელია ხურდასავით მიგდებული სულის ნუგეში....

სავსე მთვარის თანხლებით მოცეკვავე ადამიანის გვამი წამის მეათასედში უთხრიდა ძირს რეალობას, რეალობას რომელიც ფანტაზიებითაა სავსე...მთვარეზე გამოკიდებული სონეტი და მისტიციზმის სრული ზეიმი....სისხლში მოძრავი ნოტების ალესილი ნაპირები ვენების ჩეხვით მიდიოდნენ გულის გონებამდე..... ირეალური ალტერ ეგო და ფამილარულად შემოკედლებული ბიუსტები...გაქვავებული ადამიანობა და ტყავიდან გამოსული თავისუფლება....იცით ეს ყველაფერი მისტიკაა, რომლის მონაწილე ყოველი ადამიანია, რომლის თითოეულ მონაწილეს აქვს შანსი იყოს ჰომოსაპიენსი და არა ადამის სახელის ჰიბრიდი... ამ ყველაფერს მხოლოდ ნაბიჯები სჭირდება, წინ წადგმული ნაბიჯები, რომელიც ოდესმე ოქროს კიბემდე ან დამპალხავსმოდებულ კიბემდე მივა...De nihilo nihil....


შთაგონება მაძლევს ნებას ან პირიქით, რომ მოსული აზრები მარია ანტუანეტასავით გავწირო დასაწერად...
სუნთქვა...სუნთქვა.....



http://www.youtube.com/watch?v=gELhNbDcLE0


Acta est fabula, plaudite!

Sub silentio....

ისრიმისფერი აქვს ყველა ფიქრს....ეს არ იყო ფანტაზია.....

ვსწავლობ რა ფრენას, ყველაფერი ერთგან იყინება...

აზრები პარალელურ განზომილებებზე, იმაზე რომ ჩვენ სადღაც კიდევ ვცხოვრობთ, რომ სადღაც კიდევაა ჩვენი ადგილი, რომელშიც შეიძლება არ დავიკარგოთ, სადაც ყველა თავის სატარებელს ღირსეულად ატარებს....

მომბეზრდა....ესე მგონი არ ვყოფილვარ დარწმუნებული იმაში, რომ სრული სიმარტოვე მინდა, სადაც ისევ და ისევ მხოლოდ მე ვიქნები...

პირველად მე გარდავიცვალე, როგორც ლედი მაკბეტი, მეორედ, როგორც მარიამ სტიუარტი და მესამედ მინდა გარდავიცვალო როგორც გალა, რათა ისეთივე უკვდავყოფილი ვიყო როგორც თავისი გალარინა უკვდავყო დალიმ, ისეთივე ატომური ვიყო ჩემი თითოეული კორპოსკულით......ისეთივე ამაღელვებელი, როგორიც ბოტიჩელის ,,ვენერას დაბადება,, და ისეთივე მისტიკური, როგორიც ბრეგელის ,,სიკვდილის გამარჯვება,,.......

,,მე ერთმან ერთგზის ერთს ვუძღვენ თავი” და ეხლა დარწმუნებით შეიძლება იმის თქმა რომ ეს ერთი მხოლოდ საკუთარი თავი უნდა იყოს, თავი რომელსაც არავინ უძღვნის თავს და ეს ილუზიები მხოლოდ ცოდვის კარიბჭეებში ნადგურდება...

ხმები, მათი ექოები და მუსიკის ძალა.....

Echoes.../ with laughter...

მექანიკურ დროს ერთი პატარა ნაწილი ამოუვარდა უყურადღებობისას და მექანიკის იდეალური სიზუსტე დაირღვა...

უარყოფითი რღვევის ხმამ გაიარა სხეულიდან სულში და თითოეული კორპოსკულა აშალა მუსიკალური ინსტრუმენტივით....

შორ ექოებს გენიის ტალღები მოაგორებენ....და სისხლისმსმელ ვამპირებივით იპყრობენ ფსიქიკას..... Echoes.... საფლავებს შორის..... ქვად ქცეულ ხსოვნებს შორის...ხსოვნა, რომ ქვად იქცევა, მანდ იქცევა ადამიანიც...

აი ეხლა მინდა ჩემს მეგობარ სასაფლაოზე....რა მინდა იქ? ზუსტადაც რომ სამარისებური სიმშვიდეა....ზარების ხმა იქ უფრო კარგად მოდის და მათი ექო ჰორიზონტალურად ვრცელდება....იქ სიმშვიდით გისმენენ და არაფერს გეტყვიან შენს მიერ ნათქვამ ნებისმიერ სისულელეზე თუ გენიალურობაზე....იქ არავინ გაგკიცხავს შენი ეგოიზმის გამო და შენნაირობის გამო...თავჩახრილები იზიარებენ ყველაფერს, ან უბრალოდ ყველა თავისთვისაა და შენ არავინ გაქცევს ყურადღებას, მათთვის შენც მორიგი საფლავიდან ამოსული მოსეირნე სული იყო შეიძლება....

ისევ სიმაღლეებზე გამოკიდებულ ბროლის ბურთებს შევყურებ შორეული დედამიწიდან...

კედლები....კედლები....

The grass was greener....

Triumph of...

აი ამინდი რომელიც მინდოდა..... რა გენიალურად ჩამობნელდა ცა...თითქოს ჩამოწოლას აპირებს და ყველა მოკვდავს ამაზრზენ აღსასრულს აღუთქვამს..... ოთახშიც შემოვიდა ცის ეს გოდება....ნელა, ჯერ ფარდას შემოეხვია და მერე ჩემამდეც მოაღწია.....

მიწას პირი ეღება და სულები ამოდიან, რათა პანდორას ყუთის საიდუმლოება გაანდონ მოკვდავთ... და შემდგომ სასახლის მოჩვენებებივით უკან ჩაბრუნდებიან.....

სამეფო ჯადოებს ძალა ეხსნებათ და დიდების ზენიტს მოკლებულნი უსუსურად იფანტებიან აცახცახებულ საფლავის ქვებს შორის....

აი ხმა ისმის ჩრდილოეთის ტყეებიდან....ხმა რომელიც სიკვდილის ბილიკს მოყვება, ხმა რომელიც შემზარავი და დამთრგუნველია თითოეული უბრალო მოკვდავისათვის.... მათთვის ვინც პარალელურ განზომილებებს არ ცნობს და ბედისწერის ყეფის ხმას არ უგდებს ყურს.... გეშინოდეთ უბრალოების, რამეთუ იგი გამარჯვებას ჰპოვებს თქვენზე და ისედაც დათრგუნულ არსებას უფრო დაგითრგუნავთ....

ზარებმაც დაიწყეს რეკვა..... დროა განვსაზღვროთ განუსაზღვრელობა.....

Die Hebriden / ანუ ჰიპერკუბური სხეულის ჰიბრიდი...

დღეს მინდა იწვიმოს და The Rain Song-ს ჩავრთავ......

ძალიან კი მომიხდებოდა წვიმა...რაღაც ეგეთ ხასიათზე ვარ... თან გაურკვეველი წარმომავლობის ჟანრის სიმღერებს ვუსმენ დილიდან.....

რაც მთავარია GOING TO CALIFORNIA-ს უკვე მოვუსმინე და კიდევ ერთხელ შევიგრძენი ბედნიერებამიღწეული ადამიანის უბედურება...

ყველა სული ჩარიგდა და აი ზარის ხმაც.... ringin' of the division bell had begun.....

ჰორიზონტები კარგავენ ფერებს და უკიდურეს სურეალიზმში იკვლევენ გზას....

კედლები ნელ-ნელა ალიზისფრად იქცევა და ჩამოქცევას დაიწყებს.....

დავჯდები ისევ ფინჯანით ხელში და შოტლანდიელი დედოფლის ბოდვებს წავიკითხავ...და ვიფიქრებ სირბილის შეწყვეტის შემდგომ როგორ გაანადგურებს ჩემს ოცნებებს ხორცსაკეპი მანქანა....

ხანდახან დროის განუსაზღვრელობა პანიკით მიპყრობს.... აწყობილის დანგრევას ვიწყებ და დანგრეულის აწყობას...ეს ორი სადღაც ეჯახება ერთმანეთს და ერთ მომენტში ორივე მიწასთან სწორდება....ხანდახან ასეც კარგია....

ფერს კარგავს ყველაფერი და ისევ მუდმივისრბოლა....იმედია ამ ეტაპს არ გავყვები....

The endless river....

Ars longa, vita brevis !!

The Wall/ანუ მანკიერების ეპიცენტრული სისტემა....

დღესდღეობით ტრადიციის გაგება დამახინჯებულია.....
ადამიანების მიერ ტრადიციის მსგავსად ქცეული რაღაცეები არ შეიძლება მივაწეროთ ტრადიციებს, უფრო მანკიერი თვისებები შეიძლება იყოს ეგ....
დრო....ესაა საჭირო რომ ,,დაიწმინდოს,, საზოგადოების წეს-ჩვეულებანი..... რომ ადამიანები წავიდნენ პროგრესისაკენ..... პროგრესის აღქმაც თავისებურია, ამიტომ საზოგადოების ,,დაწმენდის,, პროცესში უნდა ვითარდებოდეს ისეთი ერთიანი ხედვის მექანიზმი, რომელიც ძირითად ნაწილს მისცემს საშუალებას პროგრესი და რეგრესი განარჩიონ ერთმანეთისგან...

აქ კიდევ გასათვალისწინებელია ერთი ფაქტიც, მანიკერი თვისებების დამგმობი ადამიანების მიმართ მსგავსი ფრაზები: ,,შურიანი ხარ,, ,,დაკომპლექსებულო,, ,,შენ არ შეგიძლია და იმიტომ,, ,,ბოღმა,, და ა.შ. რაზე მეტყველებს ეს ყველაფერი, თუ არა დეგრადირებულ გონებაზე....ხომ შეიძლება ეს გმობა აღქმულ იქნეს, 1.როგორც სხვის მიერ გამოხატული სუბიექტური აზრი და პატივი ეცეს ამ აზრს. 2. სხვის ეს აზრი ერთხელ მსუბუქად მაინც იქნეს გაანალიზებული...... არა ! ეს ხომ არ შეუძლიათ, ერთადერთი მიზეზის გამო, გაუნათლებლობა! განათლებაში არ შედის მხოლოდ სკოლა და უნივერსიტეტი და ,,ბიძია თომას ქოხი,,-ს წაკითხვა.... პირველი, რომ შინაგანი კულტურა უნდა მოსდევდეს ადამიანს, რის შედეგადაც ოჯახისა თუ სხვადასხვა ინსტიტუტებიდან შეიძენს სწორი აღქმისა და გაანალიზების უნარს, ეს გამოიწვევს მის შემდგომ ინტერესს არამარტო მატერიალური ფასეულობების მიმართ, არამედ არამატერიალური ფასეულობების მიმართაც....

საბოლოო ჯამში ეს ყველაფერი მოიტანს პირად და საზოგადოებრივ ,,კეთილდღეობას”.....

და რამ გადამაწყვეტინა ამის დაწერა? ბოლო დროს ჩემს გარშემო განვითარებულმა რამდენიმე მოვლენამ, რაზეც ძალიან ვხალისობ....