When all are one and one is all...

ხასიათს შეეტყო გვიანი შემოდგომიანობა...ზამთრის მძაფრი სურნელი შემოიპარა და ცხელ ფინჯანზე შემოხვეულ ხელს აეტუზა...მარტო ხელს?..
დღე დღეს მისდევს და საერთო ჯამში დროის დიდ აბლაბუდაში თავის ადგილს იკავებს...
მელანქოლიის აღზევება და დღეების უკანთვლა...საით მივექანებით...
ნუთუ იმდენად ღრმად იყო გადგმული ჩემში ასი წელი რომელიც მარტოობას უდრიდა რომ საშიშროება მოახლოებულ ცხოველს ვგავარ, რომელიც მძაფრი შეგრძნებებით იკარგება რეალურსა და ირეალურს შორის...მოდის დიდი კითხვის ნიშანი და ეს მხოლოდ საკუთარ თვთან...უკანსვლა და მარტივ მამრავლებად დაშლა...
მე არ მესმის რაოდენ სიმძიმილის ატანას აქვს ადგილი...ნუთუ ამდენი რამ რაც ბედნიერების მომტანია არ აღიქმება ბედნიერებად...???!!!
მხოლოდ ერთი სულიერი...

დღე როდესაც შეიჭრა ძილის ფაზაში მაშინ ჩრდილოეთის ზარებმა ჩამოჰკრეს და დიად ნათელს გაუხსნეს კარიბჭე...ნათელი შეგნების სრულყოფისთვის, ნათელი სრულყოფის სრულყოფისთვის...ყოველი სიმფონია რაღაცის შემადგენელი ნაწილია და ის რაღაცა რაოდენ დიდადი უნდა იყოს, რომ ამდენს იტევდეს...ადამიანი ნუთუ? ადამიანი ყველაფერს იტევს...იგი ხომ უპირველესისგან წარმოიშვა...და შესაბამისად ყველაფერს პირველად წარმოქმნილს იგი იტევს...
რატომ გადავწვდი ადამიანის რაობას, ნუთუ იმდენად გავრბივარ, რომ უკვე მნიშვნელობა აქვს დაკარგული განხილვის საგანს...ოღონდ ეხლა არ გავიქცე...დავრჩე და დავრჩები კიდეც...მე მხოლოდ ერთისთვის ვრჩები... მთავარია ასეთ დროს, იმ ბეწვის ხიდზე ხელი კი არ მკრან, არამედ გამომიწოდონ და გადამიყვანონ...

Deus Vobiscum !!!

დიდი ზარზეიმით გამოიყვანეს ღვთის ტარიგი საინკვიზიციო ტრიბუნალზე...ზედა რიგები ანგელოზთა რიგებს შეევსოთ, ქვედა რიგები კი წესისამებრ მეფისტოფელის მოხელეებს.... ყველა რაღაცას შესცქეროდა, შესცქეროდა კაცობრიობის ცოდვის კიდევ ერთ ფარისევლურ ხორცშესხმულ ზმანებას.... ღმერთო სამართალიო! მაგრამ სამართალი დიდი ხანია ლეთეში ცდილობს გზის გაკვლევას....

მისი უდიდებულესობა როგორც წესი შუა რიგებში იჯდა და შეპარული ღიმილით უყურებდა ყოველივეს... წარმოსახვაში უამრავ ჰიპერკუბურ სხეულად ქცეული გვამი იყრიდა თავს და უსიცოცხლო თაყვანისცემით უკოცნიდა კაბის ბოლოებს...

მისთვის ყოველივე სულერთი იყო....მხოლოდ თამაში უდიდეს დაფაზე, სადაც დედოფლის პოზიციის შენარჩუნებისთვის სხვა ფიგურები უმალ უნდა დაიღუპონ....

გუმბათოვანი დიდებულება ჰორიზონტალურ სურვილებად რომ დაიშლება, მაშინ იქნება ალბათ უდიდესი ზეიმი კოსმიური უსულობის შეგრძნებისა...

და აი ტარიგმა უკანასკნელად დაიჩოქა და ისევ სამართალს უხმო....მის გამჭვირვალე თვალებში უკანასკნელად აირეკლა ზეცის დიდებულება და უსულოდ მოწყვეტილმა მიწიერი ჯოჯოხეთის კარიბჭიდან დაიწყო დაღმასვლა საუკუნო ჯოჯოხეთამდე...

ყოველი სამი ქმნის სრულყოფილებას...მესამე ალბათ რაღაც ამოუცნობი, რომელიც ცდება ღმერთსა და ლუციფერს...

როგორც ყოველთვის Deus Vobiscum my friends : ))

19.../ Ego Et Rex Meus.../

...........

დრო ჟამი სივრცეში გადასვლისა უსივრცობიდან... ჰორიზონტზე დაბრუნება და სიცივის შეგრძნება, ჩრდილოეთის ქარები ჩანაცვლდა.....და აი აქ გაისმა წერტილების დასმის მკაფიო ხმები....ხმები რომელიც ყურს ამძიმებს....სიმძიმე მხოლოდ ყურის?

it was only fantasy......

?

განზომილების რღვევა...განზომილება სადაც მხოლოდ ცივი მიწის სურნელი და მოჩვენებათა ლანდებში გახვეული ორი მხარეა....სადაც ქალაქის რომელიღაცა უმნიშვნელო გორაკისკენ ჩადის მზე და ლურჯი შუქის ფონზე ირღვევა მისი ჰელიოსური დიდებულება, მისტიციზმის ცივი ნათებით და ამ ორის სინთეზი ბედისწერის ძაღლების ყეფის ფონზე ქმნის შიშს...შიშს სიბნელეში მოახლოებული სიკვდილის ხელისა, ან სიკვდილის მავთულში ფეხების გაბლანდვისა....

მართლად ქცეული ზღაპარი, რომელიც გასრულებას ვერ გადაურჩა...ყინულად ქცეული ფიფქებისგან მომაქმანებული დიიიიდი თბილი ბალიშები, რომელსაც ცხელი ფუნთუშების სურნელი ასდიოდა...

ვერ შეიცვალა.....

Find a queen without a king they say she plays guitar and cries and she sings...

3 წლის მერე ალბათ ვაღიარებ პირამიდაში გარდატეხილ სხივს ან ისევ დირიჟაბლზე მჯდომი ვიგრძნობ ჩემში მის კორონაციას...

დიდი რკინის ჭიშკარი ჭრიალით მოხურა 82 წლის ირაკლიმ.....

vivat rex...vivat regina !

***

არსების არ არსებობა.......არამედ უფრო მეტი, ტყუილად არაა ნათქვამი რომ ქალის სახელი უნდა ერქვას არა რაობას, ეს ნიშნავს იმას, რომ რაობაზე რაღაც უფრო მეტს, რაღაც იმაზე მაღლა მდგომს ვიდრე ეს გაცვეთილი რაობაა...

მაგრამ არა ყველა ქალის!

სცენაზე მარიონეტების ჯერი დადგა....ხისგან გამოთლილი უსულო საგნები....ოსტატურად მოხატული სახეები და ამ სახეზე შიშნარევი ღიმილი...ყველას თავისი ადგილი და როლი აქვს....მუსიკა ! ყველაზე უღირსის ჯერი დგება....მას არ აქვს ღიმილი მიხატული....ის იღიმის, ორლესურად.....ღმერთმანი რამდენს მალავს მისი გახებევული მუქი თვალები... დედოფალი მას აძლევს მხოლოდ გასაღებს და სცენის შუაგულში უდგამს ტახტს.....

ცივი ზამთრის ელვისებური ზმანებები და დღეების ისევ გაათებულად თვლა....ახლოვდება და ყინულად ეკიდება წამწამებს...

ერთ ამოსუნთქვაში ჩატეული სურვილები.....სუნთქვა შემეკრა.....

Agnus Dei.../მეფისტოფელის წინაშე

ისევ ამრეზილი დღე... დღე რომელიც შემდგომი დაცემის დღის წინამორბედია...დღე როდესაც შენს წინ უამრავი შავი ალამია ამართული და მათ შორის მოხეტიალე ერთი სული ხარ ერს მოწყვეტილი...

შესდექ ცოდვილო! ნუთუ არ გესმის წვიმიან ტალახში აზელილი შენი ხმა, ტალახმა რომელმაც ისევ შენ უნდა წაგიყვანოს....რომელსაც უნდა ამოეფარო, როგორც ბერიკაცის ულვაშს ეფარება სევდიანი ღიმილი.... მე შენ და შენ მე უნდა უკვდავგყოო თითოეულ ატომად ქცეულიო და ამ დროს უარყოფითად დამუხტულ ელექტრონს დაემსგავსე და უცბად რომელიღაცა მეცხრე სამყაროში უკვდავიყავი...ამას მოუთხრობდა ზღვას და ხარობდა შიზოფრენიის ყოველი წამით.... სიკვდილის ზეიმი სიცოცხლის სადარაჯოს უახლოვდება და ამ დროს ადამიანს აწვება რაღაც კაეშანი გულზე, რომელიც თავისი სიღრმით სამყაროს ერთ-ერთი გასაღების უფსკრულზე ღრმაა, რომელიც ისე მოედება გულს, როგორც თივაში ჩაგდებული ცეცხლის ნაპერწკალი და აანთებს არსებას, აანთებს ისე ღრმად ჩამქრალად როგორც არასდროს....სული სიკვდილის შამბნარში იწყებს ნავით სვლას და უფრო უჭერს ხელს იმ ერთ მონეტას...სიცოცხლის რაობა არარაობაზე საუბარიც კი ყველაზე კარგი თავშესაქცევი ამბავია და ამ დროს ყოველ შენს ძვირფას წუთს ატან ამ წვიმის წვეთებს გარეთ რომ წვიმად წვიმს... და ისიც კი სადავოა ამ წუთს სიძვირფასე ვინ მიანიჭა... იქნებ ამ წუთის გაყიდვა გინდა და ძვირად აფასებ, გაყიდვა რაიმე ეშმაკეულზე და შემდგომ გენიით დადაღული სულის მძმედ ტარება... ეს უნდა...ადამიანთა რომელიღაცა კასტას, რომელიც მუდამ სადღაც იქით შორს, ხან აქვე შორეულ სიახლოვეშია და თავისი სულის თავისუფლება აძლევს ნებას ბურუსით მოიცვას იგი, მასში ჩამალული რომელიღაცა სამყარო, რომელშიც მუდამ ჩრდილოეთის ზამთრის ქარები ქრის....

Imago Mortis..../ Metamorphosen

კიდევ ერთი ჰიპოსტაზი მოგესალმებათ დიადი სცენიდან....სიმხურვალის შეგრძნებისგან ცვილივით იღვენთები და რამდენიმე ეპოქის წინ გამოძახილივით გესმის სანახაობაზე მიპატიჟების სიტყვები.... ზეშთაგონების ახალი ძიების გზა, ხეტიალი ამ უდაბნოში და მზის მხურვალების შეგრძნება.... კადრები უაზროდ იწელებიან და უნდათ თავი შეაქციონ შენს ჰიპოსტაზს, მოიხიბლონ მისით და მერე ღამის კოშმარივით ერთი თვალის გახელაში გაქრნენ.... ფინჯანში დასველებული ემოციები და უნაპირო ფიქრებში გასულ ნავში ჩავარდნილი უსულო სხეული....

დაიღალა.........

მოვიდა სიბნელე და გამარჯობაო თქვა...

ამრეზით შეხედა და კარი გააღო....

შემოვიდა და დაჯდა... არ აპირებდა ადგომას.....ქოლგის ჩონჩხიც კი შესთავაზა და იუარა...

ღმერთმანი რა კადნიერებაა... ჩაის ფინჯანი გაუწოდა უძირო ფინჯნით.. შესვა...

ფანჯარაც გააღო... წვიმა თავგამოდებით ასხამდა და კედელს ასველებდა, აქრობდა მის შავ კონტურებს....რა ანაღვლებდა, როცა ნაღველი გაქვავებულიყო ერთ საუცხოო სკულპტურასავით.... ბოლთის ცემით გავიდა წუთები, ისევ ცვილისებრ იღვენთებოდა, წვიმისგან ლპებოდა....სამოსი ტანზე მიეკრო, და მისი ათრთოლებული სხეულის ყველა ნაწილი ჩანდა.... თმები მხრებს გესლად ედებოდა...მისი მარიონეტებიც კუთხეშივე ეყარა, ამ წუთას აღარ ანაღვლებდა არც ისინი... არ ჩერდებოდა...სიბნელეს ვერ დევნიდა... ის კი ცალფეხა სკამზე იჯდა და შესცქეროდა, მოსწონდა კიდეც მისი წრიალი...

თუ შეიძლება კიდევ ერთიც....

დაუსხა.....

შიშველი, კონტროლის დამყარებისთვის თითის წვერებზე დადიოდა....კარებზე კაკუნი მაინც არ წყდებოდა...მის ალტერ ეგოს ყოველთვის კარსუკან ყოფნა უწევს....

შეხედა და მოწყვეტით დაეცა ძირს.... ახლა მისი თითოეული ფიქრი მარტივ მამრავლებად დაშლილიყო და სხვადასხვა განზომილებებში იწყებდა მოღვაწეობას...

ადგა სკამიდან, აიყვანა ხელში და ლოგინში ჩააწვინა... დახედა და მიუწვა გვერდით...

შუაღამის სიბნელეს კი აკლდა რაღაც ნაწილი......

ღმერთმანი როდემდე...

Alone.../ მინორი....

დაბრუნება.....არა იქ, არა აქ, უბრალოდ იგივეობაში....სადაც ისევ გაზაფხულით გამთბარი სახურავია...იასამნები ცვივა ციდან და სინატრას ნამღერი ისმის....სადაც მინაზე მიხატული გულები არ ქრება და იმ სამიდან შუა ვარსკვლავი ისევ ჩემია....

ღმერთმანი....ჩარიგდნენ ისევ სლაიდები....ფიქრი არარსებულის რაობაზე...და აქედან ზარების ხმა, ხმა სიკვდილის გამოძახილისა.....აღარც ჩემი ალტერ ეგო, აღარაფერი, ისევ ერთი კადრი??

ზღვა მომენატრა....deep down.... მისი სიმლაშე ცრემლების სიმლაშეს აქრობს, გიხვევს მკლავებში და გახარებს დაბრუნების თითოეული წამით........

მე ისევ იქ ისევ გაათებული და მარტო...

ღმერთმანი რა მინორია...მაგრამ ასე ვარ.... ველოდები 20-ს რომ ბედნიერი წამები ვიგრძნო დიადი კლასიკური მუსიკისგან რამდენიმე საღამოს განმავლობაში......

Agnus Dei.../მოკვდავის ალქიმია

ისევ ჩაის ფინჯნით შემოფარგვლა....ისევ ზამთრის ცოტაოდენი სურნელის მოლოდინი და გაათებული დღეები....

სიმძიმილით სავსე ტომრების გადაადგილება იმდენად რთულია ხანდახან, რომ უდროო სივრცეში ჩნდები. ნაცნობი მელოდიები გაწუხებენ ისევ.... რა უბრალოა ეს ყველაფერი, თითქოს სიმარტივის პიკი და ამ დროს ამ სიმარტივის პიკზე აწყობილი მთელი შენი სამყარო...

ინსომნია რა ფერია ნეტა.....

დროგასული კადრები მოდიან ისევ და რა უნდათ, არ მასვენებენ ჩემს სასახლეში...

ეზოში საფლავებს მოვრთავ როგორც დედა დედოფლისგან შეფერით და ძღვნად კოცნას მივართმევ თითოეულ მათგანს... ცის კიდეზე ჩამოკიდებულ კიბის ბოლოებს გავაგრძელებ უფსკრულის კიდემდე, რათა ეს ორი ერთურთის ეგოს ვაზიარო და მოვუწყო მათ ეგზორციზმი...pura santa....

სიმართლის შიშველი დებიუტი და მასხარების ორლესური ენით გაფორმებული უკიდეგანო დარბაზის სივრცე...აი დაფდაფების ხმა და სიტყვა ეძლევა შიშველ სიმართლეს, რომლის უკან ტყუილი იცდის... წინ დგავს ერთ ნაბიჯს და ხმა უქრება, მის სიტყვას ძალა ერთმევა და გალურჯებული განზე დგება...სარბიელზე გამოდის თვალის ასახვევად გამოწყობილი ტყუილი და ხიბლავს საზოგადოებას....დედოფალს მასთან ცეკვა სურს...!

Deus Vobiscum my friends !!!

Would you help me to carry the stone?

მოვედი.... ვითომდა მეგობრებით გარშემორტყმული.... თითოეული პაიკის როლი დედოფალთან დამამცირებლად პატარაა, იმდენად რომ ეს უკიდეგანო პარანოიას იწვევს...ფერები როლს კარგავენ, მოდის შავ-თეთრის ხანა.....მხოლოდ ზღვიური მწვანე და ლურჯია, რომლებიც ყურის ნიჟარაში ჩაეტევა და მის ხმასთან ერთად შეინახება გულის ყურში... უკვდავყოფილი ზღვის სიძლიერე და მის ძლიერ მკლავებში მოხვედრილი სუსტი სხეული, რომელსაც სული ამოსდის პირიდან.... ერთი ამოსუნთქვით შეგრძნობილი მზის სითბო და ამ სითბოში ნაპოვნი უკიდურესობა იმდენად მძიმეა, რომ ღუზასავით გიშვებს ნანატრ ფსკერამდე, სადაც შენი ოცნების სამივე გასაღები ინახება...როგორც ნათქვამია ,,ყოველი სამი ქმნის სრულყოფილებას..."

შეძახილი! მაგრამ ის არა რომელმაც ხე გაახმო... არამედ მოწოდება დაემშვიდობო ლურჯ ცას და იპოვო ახალი ოცნებათა მხარე....ისევე როგორც გალაკტიონის დავარდნილი კალამი მტვერში, მტვერში რომელშიც წაიქცა ბავშვი....

მე დავხატავ ზღვას და ის ისეთივე დიდი და გაშლილი იქნება, როგორც ხელის გული, სადაც ადამიანის სიცოცხლის და ბედისწერის ხაზები ერთმანეთს კვეთენ....სადაც მხოლოდ ლურჯია შენი ფიქრები, ოღონდ ის ლურჯი არა რომელიც სიმარტოვის სიმბოლოა...ზღვასთან ერთად მარტო ვერასდროს იქნები, იქ ყველა სული რიგებად ნავარდობს ზედაპირზე და შენი კედლისთვის კიდევ ერთ აგურს გაწვდიან.... კეთილი სახით რომლის უკან ბევრი ნიღაბია.....

დროა ახალი ნიღაბი შევმატო ჩემს კოლექციას....

There is no pain, you are receding.

A distant ships smoke on the horizon.

You are only coming through in waves.

Your lips move but I cant hear what youre sayin.

When I was a child I had a fever.

My hands felt just like two balloons.

Now I got that feeling once again.

I cant explain, you would not understand.

This is not how I am.

I have become comfortably numb

Melancholy/კიდევ ერთი ახალი ეპოქა...

დაბრუნება ყოველთვის კარგია....მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება ერთი უკიდურესობის სიკარგიდან მეორე კარგი უკიდურესობის მონოტონურად სიმძმეში დაბრუნდე....
ხმა...ექოები, ოღონდ არა ჩამპალი სულის, არამედ ზღვის თავისულების ექოები...ზღვა რომელიც ჩემთვის უკვე შორია, თუმცა მაინც ჩემთანაა... სიღრმისეული ულტრამარინი ემოციები და ახალი მისტიციზმის საბადოები... სივრცის სილურჯე და ლურჯიდან გამომავალი ნაღველისფერი ტალღები....ტალღები, მუდმივისრბოლის კიდევ ერთი გამოხატულება....მბრძანებელი მაინც ვიყრიდი მუხლს საკუთარი სამყაროს წინაშე...პოსეიდონის ვნებები და ჩემი უკიდურესი ფამილარობა წყლის თითოეულ წვეთთან...გონებაში ათასი მოძრავი ტილო იხატებოდა, პერსონაჟები....უღირსნი და ღირსეულები...სცენა ვერ იტევდა ყველას...და მე მაინც ამ ყველაფრის ეპიცენტრი, უკიდურესად ამაზრზენი შინაგანი ტაროსით ვითხოვდი მეტს...როლი როლთა შორის....

გაქრა...გამოყვა ზღვის სურნელი თმებს.... კადრებად ვშორდებოდი საყვარელ ადგილებს და Inaniel...მაინც მელანქოლია....მელანქოლია ჩემი მერამდენიღაცა ადამიანობისთვის....მელანქოლია განკუთვნილი რაღაც შენეულისთვის....
ზღვამ იმ წუთას დაიძინა ჩემთვის და ცრემლებით სავსე თვალებში ჩაეტია...

მოდის....მოდის გრძელი და ჩაის ფინჯანში დამალული ზამთარი...სიცივითა და გაუცხოებით....

მაგრამ მთავარი მაინც არჩევანია !!! არჩევანი !!!

ესეც ჩემი მელანქოლია
http://www.youtube.com/watch?v=xr_DgBlHLiM