song of hope...

Hello?
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?
Come on, now,
I hear you're feeling down.
Well I can ease your pain
And get you on your feet again.
Relax.
I need some information first.
Just the basic facts
Can you show me where it hurts?
მლაშე გემო იგრძნობა...სიმლაშეს წყალი უხდება, წყალი კი ყველაფერს აქრობს, რეცხავს და შლის. ეს ის დროა როცა ადამიანებთან კონტაქტი იზღუდება და მკაცრად განსაზღვრული მოქმედებები იკავებს ადგილს, ამიტომ მოვდივარ აქ და ცოტას ვთავისუფლდები.
დედოფალიო...გილიოტინაო...სცენაო...ნიღბებიო...წავიდა გენაცვალე ის დრო, წავიდა.
რა მენატრება და სადმე გაშლილი ადგილი განუსაზღვრელობის გრძნობას რომ ტოვებს, იმ ადგილზე ჩემი საყვარელი მუსიკის მოსმენა, ღრმა ჩასუნთქვა და ძლიერი ჩახუტება. ძნელია როცა სიცარიელე ახლოს არის და არ გინდა მოგიახლოვდეს...არადა მარტივად შეიძლება წელიწადის ამ სეზონით ტკბობა.
ასეა თუ ისე დავაკვირდი რა, აღვნიშნავ რომ გაჭირდა და თან ისე რომ ეს სიტყვა შეესაბამება ცხოვრების ყველა ასპექტს, განსაკუთრებით გაჭირდა ჩვენში, ადამიანებში. გვიჭირს ფიქრებში, გვიჭირს მოქმედებებში, გვიჭირს თავისუფლებაში, გვიჭირს საკუთარი მეს დაცვაში, გვიჭირს არსებობა...რატომ და ძირითადად ჩვენი სურვილების დათრგუნვაში ვატარებთ ცხოვრებას და საკუთარი თავის ჩარჩო პირობებში მოქცევას ვცდილობთ, ვითომ ასე იმ "ერთის" მიღწევისკენ უფრო წინ მივიწევთ, თუმცა ის "ერთი" ძირითადად არ არსებობს და ცხოვრების გარკვეული ეტაპის ბოლოს აღმოვაჩენთ რომ ნახევარზე მეტი სიცოცხლე იმაში გავლიეთ რომ იმ "ერთისკენ" მივდიოდით, არადა ყველაფერს რომ დავაკვირდეთ მარტივადაა, როგორც წესი ყველა დროსა და სივრცეში წინ გვიდევს პირობითი "განძი" რომელიც შენია, უბრალოდ უნდა გამოიყენო სწორად, მაგრამ ჩვენ რისი ადამიანები ვართ რომ ლაბირინთის დასაწყისში არ დავდგეთ და იქიდან ვეცადოთ განძის ძიებას. ეხლა ვინც ამას წაიკითავს, იტყვის ამას უყურე გამოაცხო რაღაც სიტყვები და თავი შემოქმედი ჰგონიაო...არადა მე მხოლოდ იასამნის სურნელი მინდა, დიდი სივრცე, მუსიკა და ჩემ თმაში გახვეული თბილი ხელები...

same

დღეს რაღაცეებს ვფიქრობდი ორ უკიდურესობაზე და მხოლოდ ამ ორის არსებობის აფსურდზე, მაგრამ აი ეხლა მივადექი იმ აზრს რომ არსებობს ორი უკიდურესობა ერთ რაღაცაში, ესაა "გაგება" და "არ გაგება" აქ მესამე არ არსებობს...მესამე მხოლოდ მისაღებია ნებისმიერი სხვა მოვლენისთვის.
და რა ხდება? აი ერთ დღეს ავდექი და მივხვდი რომ ცხოვრების მრავალფეროვნებებს შორის უმრავალფეროვნესობამ გაიელვა...ნუ კაი გაიელვა. შემდეგ გამოიელვა...ნუ კაი ესეც გამოელვება. და ბოლოს დადგა ჩემს წინ და შემომაჭყიტა, ოპტიკური ილუზიებიდან ტვინამდე მივიდა და დავჯექი. დიდი ხანია ასე არ მოვკალათებულვარ, თბილად და მყუდროდ, უბრალოდ სხვანაირად და სწორად.
მაგრამ ჰოი " " მეთქი და რად გინდა...ისევ ვუბრუნდებით ნაწერის დასაწყისს.

და საერთოდ მე ხშირად უკიდურესობის მესამე მხარეს ვემხრობი, რომლის ახსნას ამ ნაწერში არ ვაპირებ, დაინტერესების შემთხვევაში პირადად მივიღებ კითხვას...

1-ის 25 წუთია. მარცხენა ხელზე ჩამოდებული თავი დამძიმებულა. რატო არაფერს ვუსმენ? ეხლა ეს ნაწერი მოწუწუნე ინსომნია დამართული ადამიანისას გავს და მეცინება :)არც ინსომნია მჭირს, არ წუწუნი მჩვევია, უბრალოდ ვერ ვისვენებ. აი როცა ვერ ვისვენებ ყველაფერს ვაკეთებ იმისთვის რომ მოვისვენო, ნუ აქაც არსებობს გარკვეული რისკები და ამ რისკების არასწორად გათვლის შემთხვევაში, ჩემი ხისტი ხასიათის მექანიზმი იწყებს მუშაობას და ყველაფერი ექცევა სულ სხვა მხარეს, მაგრამ და აქ არსებობს ერთი მაგრამ რის უკანაც სიტყვების კორიანტელია.
აქ უნდა დავასრულო...რაღაც გაწყდა ჩემში სამწუხაროდ და იქნებ ძილში გადაებას...

***

წესით ამ პოსტს გაზაფხულის სუნი უნდა ჰქონდეს, მაგრამ ნესტის სუნს შეგპირდებით მხოლოდ.
უცნაური რიტმი აიკიდა დღეებმა, წამის სისწრაფით ხდება დღისა და ღამის მონაცვლეობა და მაინც დღის სიგრძეზე ისმის წუწუნი. ან იქნებ მხოლოდ მე მეჩვენება, რომ დღეები წამის მეათასედის სისწრაფით მისდევენ ერთმანეთს? როგორც უნდა იყოს კმაყოფილი ვარ. ისე, დიდი ხანია ეს ფრაზა არ მითქვამს. საერთოდ კმაყოფილების საზომი სხვანაირად ზომავს ჩემთვის კმაყოფილებას, მაგრამ ამჯერად საზომის დადგენილ ნიშნულებს სულაც არ შეესაბამება ეს კმაყოფილება. ასეა თუ ისე კმაყოფილი ველოდები გასაფხულის სურნელი როდის შევარდება ნესტოებში (ნუ ცალ ნესტოში მთლად ვერ ვიგრძნობ, რადგან ვერ ვსუნთქავ კარგად ამ ცალი ნესტოთი)ტვინს გააბრუებს და ელვისებური სისწრაფით ფეხის თითებამდე დამივლის, აი მაშინ ვიტყვი რომ დროა...მაგრამ რისი დროა?
დრო დრო დრო...არასდროს მესმოდა ამ დროის, თუნდაც მისი მუდმივისრბოლის. დროს ხან მკურნალის სახელს მიაწერენ, ხან რაღაცის მომტანისას და ხანაც რისას, მოდი და სდიე მის ფუნქცია მოვალეობებს, მგონი თვითონაც არ იცის. ეხლა დროის შესახებ რომ გავყვე საუბარს, ვინმემ შეიძლება ”ფილოსოფოსობო” მითხრას, რაც დიდად არ მინდა. ასე რომ მივატოვოთ დრო დროებით.
რანი ვართ, რისთვის მოვედით?
აგე, იმ ჰორიზონტს გახედე, მზეს რომ სოფლის კვერცხის გულის ფერი აქვს, როგორ ესვენება მუქ იასამნისფრად მიყუჩებულ ზღვაში, თითქოს მისი გაფერადება უნდაო...ბუნების ერთ-ერთი საოცარი სიმფონიაა. ან ის არ არის სიმფონია ტყეში რომ შეხვალ, იგრძნობ მიწის სურნელს, ყურს ჩიტების სტვენა და მცენარეთა შრიალი რომ ხვდება? რასაკვირველია, ყოველივე ეს მიწის გულის ფეთქვას ჰგავს. მოგისმენიათ მიწის გულისთვის?
აი ახლაც რა სინდისით უნდა ვთქვა რომ ”ფილოსოფოსობას” არავინ დამწამებს...
ყოველთვის რაღაცას წამოვიწყებ და შემდგომ...ამ წუთას აზრი გამიწყდა, გამაწყვეტინეს, მოდი ასე დავტოვებ ამ ნაწერს, მგონი არაუშავს...

გამოგონილი რეალობა

შეგრძნება აი ისეთი, მრავალსართულიანი შენობის თავზე რომ დგახარ,ოცნებაში მოსული გვიანი გაზაფხულის ნიავი სახესა და სხეულზე რომ გეცემა და გრძნობ რაღაც უგრძნობს...არ გაინტერესებს ჭიანჭველად ქცეული ადამიანების მიმოსვლა, ან არა მოდი გვიანი გაზაფხულის საღამო იყოს, აი ისეთი ქუჩაში არც ისე ბევრი ადამიანი რომ არის...ეს შეგრძნება. ისე რა კაია შეგრძნების გამოგონება, გამოგონების მომენტში გრძნობ წამიერად.
კაია ილუზიები...აქ ყველაფერი ხდება, აქ ყველა საზღვარი ირღვევა და შენეული რეალობა იქმნება, აქ შეგიძლია შენებურად იცხოვრო და იყო უბრალოდ ბედნიერებისგან გაღიმებული მრავალსართულიანი სახლის სახურავზე.
რატომ სახლის? იმიტომ რომ ოდესღაც მაგაზე დამიწერია...
ხანდახან ისეთი ძნელია...
სახლში მინდა, აი იმ სახლში ადრე რომ ვცხოვრობდი, თუმცა ეგ სახლი არაა, ეგ მე ვარ, თორემ სახლი იგივეა. დაჟინებით ვუვლი და ვალამაზებ ფასადს, აი შიგნით კი დასალაგებელია. ბევრი რამ არის გადასაყრელი. აუცილებლად დავალაგებ.
ეხლა ხომ ძალიან მინდა შორს ყოფნა, აი იმ გამოგონილი გრძნობით დავდიოდე და ვტკბებოდე ყველაფრის სიმარტივით...ვტკბებოდე, როგორ ლამაზად ყვავის მეზობლის ნუშის დიდი ხე და უბრალოდ იმით რომ მე და მე მარტო დავსეირნობთ....

ეჰ...ისევ ილუზიები...

ღამე როცა სასწაული ხდება

შობის ღამეა...გარემო თოვლს უნდა დაეფარა და სადღაც შორიდან ალილოს გალობაც უნდა მოისმოდეს, მაგრამ არც თოვლია, არც გალობა...
ხალხი ტაძრებს შეკედლებულა და ერთ მუჭ მადლს ითხოვენ ახალშობილი იესოსგან...ყველას რაღაცის სჯერა და ყველა რაღაცას მოელის...
მიყვარს ეს ღამე. სასწაულები ხდება შობასო და მეც ველოდები ყოველ წელს ჩემს სასწაულს, გავაღებ ფანჯარას ისე რომ ანგელოზი შემოეტიოს და ვანთებ სანთელს ამ გაღებულ ფანჯარასთან...
არ არის ბევრი რამ რისიც მჯერა, აი შობის ღამის სასწაულების ყოველთვის მეჯერა... ამ ღამეს ყველას მინდა სანუკვარი სურვილი შეუსრულდეს...ამ ღამეს ჰაერში ხომ ბეეევრი ანგელოზი დაფრინავს და მინდა ყველა ადამიანთან თავისი ანგელოზი მიფრინდეს...
მე კიდევ ჩემი ანგელოზის ლოდინში ძილიც მომერია...

ჭრელი ფიქრები /70-იანების კიდევ ერთი ექო/

ხანდახან ისევ მოდის ხოლმე ფიქრები, რა იქნებოდა შორეულ 70-იან წლებში რომ მეცხოვრა...
ამ გადმოსახედიდან რა იქნებოდა?
მეცმეოდა წელში გამოყვანილი კუბოკრული პერანგი, თმა ისევ გრძელი, ერთ წვრილ ნაწნავში ჩაყოლებული ბუმბულით, ერთი თოკით შუბლზე, ჯინსი - რკინის უცნაურ ბალთიანი ყავისფერი ქამრით, ფეხზე ”ოქსფორდების” მსგავსი რამ, ოღონდ ჭრელი...ხელზე სამაჯურები, ცალ ხელში ლუდი მეორეში სიგარეტი...მეყოლებოდა ჩემზე მაღალი გამხდარი ბოიფრენდი, ტანზე მომდგარი ჯინსითა და მაიკით...გრძელი თმა...უცნაური გამომეტყველება...ხშირად გიტარით ხელში...კედები...
ვივლიდით ერთად...მდინარის პირას წამოვწვებოდით, მოვწევდით, გავიცინებდით, ცაზე ცისარტყელაში გაბნეულ ნოტებს დავუქნევდით ხელს და ის დამიკრავდა რამეს... წავიდოდით ფესტივალებზე კარვით, რომელსაც გარედან ჩემი ხელით დახატული თავისუფლების სიმბოლო ექნებოდა...
იქნებოდა....იქნებოდა როომ? ხანდახან ეს ბოდვაც რაღაც სასიამოვნოდ საფიქრალია და კადრების მთელ წყებას გადმოგიშლის გონებაში...
ვზივარ 21-ე საუკუნის თბილისში, რომელიც ასე 2 ათეული წელია საბჭოთა კავშირის მარწუხებიდან გამოთავისუფლდა და აქტიურად ცდილობს ევრო ინტეგრაციისთვის გაიჭაჭოს, ხშირად უსარგებლო რეფორმებით...თუმცა ყველაფერი მაინც მდარედ შორეულ ოცნებათა მხარეებზე ფიქრებით მიდის და ვოცნებობ ისე, როგორც იმ დროის თბილისელი ალტერნატიულად მოაზროვნე ახალგაზრდები სარდაფებში უსმენდნენ ”ზეპელინების” ”ფარფლების” და ”ბიტლების” ფირფიტებს და ოცნებობდნენ წთელი ციდან თავისუფლების ცის ქვეშ მოხვედრას...
ნისლია...აცივდა და თბილისი თავის ჩვეულ რუხ სახეს იბრუნებს, აი ისეთს ერთფეროვნება ხასიათში, ჩაცმულობაში და ამინდებში რომ არის ხოლმე...თბილისს რომ უხდება, ვისაც წერა უყვარს ბევრს რომ აწერინებს, ვისაც ჩაი უყვარს ბევრ ფინჯანს ავსებინებს, ვისაც სიმყუდროვე იმისთვის მყუდროება რომ მოაქვს... კიდევ ერთ ფინჯანს დავლევ და დავუბრუნდები რეალობას 70-იანების მუსიკის თანხლებით...

ეს შენ

ხოდა...ერთხელაც რამდენიმე წლის წინ დრო რომ იდგა, იმ დროში გავიცანი, ზღვისპირა ქალაქ ბათუმში...მე 16-ის ის 18-ის...მახსოვს რომ ”ის ყველაზე კარგია” მეთქი ვთქვი...აი აქედან დაიწყო...დროის გასვლასთან ერთად უფრო ახლობელი ხდებოდა, ბევრს ვეკითხებოდი და ბევრსაც ვიგებდი მისგან...როცა რაღაც ამერეოდა თავში ვიცოდი ვისთვისაც უნდა მიმემართა ხოლმე...ძალიან შემიყვარდა...აი ხომ არის ხოლმე ცხოვრებაში ვიღაც მნიშვნელოვანი ადამიანები რომ გვყავს ხოლმე, ოღონდ გამორჩეულად ცალკე რომ არიან შენს გულში და გონებაში აი ეგეთი გახდა ჩემთვის...
ყოველთვის გამორჩეულად გემრიელი სუნი ჰქონდა და ყოველთვის გამორჩეულად გემრიელად იცოდა ჩემთვის უკანალზე ჩქმეტა...
ეხლახანს ვნახე...ისევ აჩქარდა გულისცემა...გამიხარდა...ჩავეხუტე, როგორც არასდროს ისე...მინდა ისევ ჩემი მეგობარი იყოს...

გილოცავ დაბადების დღეს......შენ არც იცი როგორ ძალიან მიყვარხარ...

///

გა20და9ვდა უკვე...ბლენა ან ბნელა...ცას ისევ გაურკვევლად მუქი ფერი აქვს...
ძილთან მოსული ეს სიტყვებიც პოსტად ქცეული ანომალიაა, მიყვარს ასეც ხოლმე...თავში გეგონება ჭანჭველების ჯარი დადის და ეს ჭიანჭველები ნელ-ნელა ჩამოდიან სხეულზე, ჯერ კისრიდან ჩაუყვებიან ზურგს, მერე ყელიდან ჩადიან ნელ-ნელა და მთელ სხეულზე გედებიან... მომართავ ათივე თითს მათ მოსაშორებლად და თვალებიც მინაბული მიყვება ყველა ხელის მოძრაობას და ერთიანად სიამოვნების მორევში ეშვები... წამებშვე უბრუნდები რეალობას და ხვდები რომ თვალების 1/2 უკვე ღრმა ძილშია და მეორე 1/2 კი იმიტომაა ფხიზლად რომ ლოგინამდე მისასვლელი ბილიკი დაგანახოს...
უკვე ჭიანჭველებიც აღარ დადიან...ზამთრის სუსხი შემოეპარა სახსრებს...გაზაფხულის სითბო ხელის მტევნებს...შემოდგომის ფერადოვნება კი თმებს...ზაფხული არ ჩანს...

ტვინში არსებული მაგისტრალები გადაიკეტა...


ერთხელ როცა პატარა გოგო ვიყავი, მინდოდა დიიიიდი გოგო გავმხდარიყავი...

გავითიშე, მეძნება....

ერთი დღე.../ანუ უსინათლო ნათება და ჩაის ამნეზია..

დაბრუნდა რუხი დღეების აღლუმი...მინორი მოიტანა...ყველა სადღაც ბუნაგის სიმყუდროვეს ეძებს, ზოგი ცხელ სასმელს ეტანება, ზოგი მუსიკას უსმენს ამინდის შესაბამისს...ზოგი თბილ პლედშია გახვეული ვინმე მეორესთან ერთად...ზოგი მარტო გახვეულა და ელოდება მეორეს...ზოგიც მარტოა და არც არავის ელოდება...
თითო წვიმის წვეთზეა დამოკიდებული ემოციის სიმძიმე...
ჩვეულებისამებრ გაისმის ცის კიდობნიდან სამგლოვიარო ზარები...ვიღაცა ჩუმად გოდებასაც ასწრებს და ბნედადაცემული ფიქრების ერთ წერტილზე კონცენტრაციას ახერხებს...
ასეთ დროს, როგორც წესი, ჩემთვის დავდივარ გაყურსული ფიქრებში, უჟმური სიცივე შემომიჩნდება ხოლმე და სახეამრეზილი ვხვდები თითოეულ გამვლელს, თუმცაღა მაინც ვცდილობ ღიმილიანი მზერა მქონდეს, ღიმილი ხომ ერთგვარად რაღაცა დადებითის გაცემაა...
ნაბიჯები...ჩქარი ნაბიჯები...მხარზე გადაკიდებული საშლელი, კვალის წასაშლელად...კვალის რომლისაც გრცხვენია...კვალი რომელიც ისევ მწარედ გაჭერს წიხლს...მუსიკა კი თან გდევს როგორც დემონი, რომელიც ყველაზე ბნელ კუთხეში გელოდება...
ერთი პატარა ქუჩა...ქუჩა თბილი და მეწამული...ქუჩა სადაც უბრალოდ სასმელში ჩაძირული სულები ბოდიალობენ..სხედან..ეწევიან...კოცნიან...ეხვევიან...ცეკვავენ ტანგოს...
ლამპიონმა ზემოდან დამხედა და მთლად გასხივოსნებულ ალქაჯს დავემსგავსე...ოდნავ გავიწიე...ახლა უკვე ჩემი ჩრდილი უაზროდ საშიშ ზმანებას ჰგავდა...დამღალა ასეთ რაღაცეებზე დაკვირვებებმა... ჩამოვჯექი ერთ მორიდებულ ბარში...დაიწყო ჩაიში ხრჩობის სეზონი? დაიწყო...და დავეშვი ფინჯნის ფსკერზე მძიმედ...გარშემო ახრჩოლებული თამბაქო საყლაპავი მილიდან ჩადიოდა...ჩადიოდა და მთელ სხეულს ამძიმებდა...დავახველე რამდენჯერმე...დავიღალე...ავდექი და გამოვუყევი ქუჩას...
თითოეული მოქმედების ბანალური აღწერაა, თუმცა ეს რეალობის თანმდევია...
ჩემი ჩრდილი დავინახე, ცეკვავდა...არ მივაქციე ყურადღება, უბრალოდ მორიგი აკვიატება მეგონა... დავინახე წითლად მოელვარე ბაფთა თმაზე...დავინახე მორიდებულად საკინძე გახსნილი კაბა... დავინახე ხელის ხელზე შეხება... დავინახე სხეულების მიახლოება და ერთ სხეულად მოძრაობა...წითელი ბაფთის შეხსნა და აურაცხელი ტალღის ჩამოყრა მხრებზე...ნისლი დავინახე რომელმაც შთანთქა ჩრდილი...ეს ყველაფერი დავინახე ხიდიდან ხიდზე...

Sometimes I want...

გამთბარ ჩაის ფინჯანს ისევ შემოვეხვიე და ზამბახების თითო შეხება თითო ემოციას აღიზიანებდა ჩემში... დღე ...... გავიდა...
დღეს ბევრი ადამიანი შემეფეთა...
დღეს ის სიმღერები მოვისმინე, რომელიც დიდი ხანია არ მომისმენია...
დღეს ისევ ჩავიცვი აბრეშუმის ლურჯი ხალათი და დავჯექი...
დღე გავიდა...

ზაფხულის ფეხაკრეფით მოსული ბოლო დღეები ცივი გამოდგა, ცივი იმ ლაბირინთებისთვის რომელიც თითო ადამიანშია და ამ ლაბირინთებში ნებისმიერი რაიმის მოძრაობა ადამიანობის მთელ სისტემას ქმნის...
მიჭირს...
ადამიანების აღქმადობა და შეცნობა დამთრგუნველია...თუ რაოდენ არ ძალუძთ ეს...არადა ყველაფერი იმდენად მარტივია, მარტივად შეგიძლია ჩაჰკიდო ხელი ადამიანს და გააზიარებინო გარემოს მთელი გენიალურობა, თითო ლამპიონის ნათების თბილი ტონალობა, ძველი სახლების სუნი და თუნდაც ტკბილად აყნოსინო ის ქალაქის მტვერიც, რომელშიც ”წაიქცა ბავშვი ნუკრის თვალებით, თმით მიმოზებით”....
მაგრამ ყველა თავის სიმართლეებს სირთულეებში ეძებს და ცდილობენ გაურკვევლობიდან მოსული სურეალიზმით გამოხატონ ეს...

გარეთ წვიმდა...გრძელი გაშლილი თმა სველად მიეკრო ჩემ სხეულს, დაიკლაკნა და წურბელასავით არ მშორდებოდა...კაბა,ძალიან თხელი იყო...ღრმად ამოჭრილი გულით და წინ პატარა ღილებით... კუბოკრული? არა...თითქოს მინდვრის ყვავილები გაებნიათ ზედ...წვიმის სისველემ მთლიანად სხეულს გაუერთიანა, მხოლოდ გამოკვეთილი პატარა ფორმები...მუხლები სიცივისა და მორიდებისგან ერთმანეთთან ახლოს მივიდა მთლად მარტოდ რომ არ ეგრძნოთ თავი...წვივებზე ჩამავალი წვეთები ერთმანეთში მადისაღმძვრელად ირეოდა...ხე გამოჩნდა...და არა ხელი...