ნაპოვნი მე

ეს ვიპოვე tumblr-ზე და მაშინვე მივხვდი რომ ჩემია, მე ვარ, მე მეკუთვნის და ყველაფერია გამოხატული ჩემი. უამრავი რამ წერია ამ ნახატზე, ასე რომ ყველამ თავისებურად წაიკითხოს

სათაურების კრიზისი

თავდაპირველად, სალამი...
ადვილია სხვისთვის იმის თქმა, რასაც თავს არიდებ...ერთი კარგი რამ სჩვევია ადამიანთა მოდგმას, სხვისთვის რჩევათა მთელი კორიანტელის დაყენება, თუმცა ეს ახლა რატომ ვთქვი და საიდან მოვიტანე არ ვიცი...ძალიან გათიშული ვარ, მხოლოდ 2-3 საათი მეძინა და ისე ვარ, სხვა განზომილებებს ვხედავ. ისე, მიყვარს ამ სხვა განზომილებებში ბოდიალი, პირამიდაში გარდატეხილი სხივებიც სხვა ფერია და მელოდიებიც ნოტებად დაშლილი დაფრინავს...სრული უწონობა...
მაგრამ წონა თუ არ მივეცით საკუთარ თავს, სულ დინამიკაში ჩემი მტერი იყოს, წონა გვაჩერებს ერთ კონკრეტულ ადგილას და ხანდახან გაჩერებაც სასარგებლოაო, აბა თაგვები ხომ არ ვართ, სულ ვთხაროთ, ვთხაროთ, რომ ბოლოს მაინც კატა გამოვთხაროთ.
დამბურძგლა...ჩემს დაბურძგვლას რამდენიმენაირი დეფინიცია აქვს, მბურძგლავს როცა: რაიმე მეამაყება, რაიმე ეროვნულს ვუყურებ ან ვუსმენ, ვუსმენ ლედ ზეპელინს და როცა მიყვარს.
ადამიანებმა არასდროს უნდა დავკარგოთ ის რაღაცეები რაც შინაგან სამყაროს გვივსებს და დამიჯერეთ ყველაფერი ეს მხოლოდ ჩვენ ხელთაა, თუ დაკარგავ შენი ხელით კარგავ და არანაირი გარემოებაა შუაში. ერთხელ როცა ხელები გავშალე და მივეცი გზა ჩემს სამყაროს ნაწილებს მდინარესავით გადინებულიყო, მივხვდი მხოლოდ ხორცი რჩებოდა მოარული და სასწრაფოდ მოვუჭირე მარწუხები.
შ ე ი ნ ა ხ ე თ და გ ა ა ვ ს ე თ...
ერთი რამ არის კიდევ, ყველამ თავის პანდორას ყუთს კარგად მიხედოს და გადამალოს, მხოლოდ შავ კვალს ტოვებს ჯოჯოხეთური ფერადოვნებით აბმული თვალები...

თამაშთა თეორია/ ანუ ფსევდო ურთიერთობები

ეს დავწერე ერთხელ, ეხლა კი კორექცია გავუკეთე და ისე ვდებ აქ, რადგან აქტუალობა არ დაუკარგავს ჩემთვის...

რა არის თამაშთა თეორია ? ეკონომიკურ ენაზე განმარტებულია, რომ იგი არის სტრატეგიულ სიტუაციებში ადამიანთა ქცევის შესწავლა. ,,სტრატეგიულით,, აღვნიშნავთ ისეთ სიტუაციებს, რომლებშიც თითოეულმა ადამიანმა გადაწყვეტილების მიღებისას უნდა გაითვალისწინოს ის, თუ როგორ მოიქცევიან სხვები მისი ქცევის საპასუხოდ.
მოდით გავცდეთ სიტყვა ეკონომიკას და ყოველივე ადამიანთა ჩვეულებრივ, ჩემი აზრით კი, არც თუ ისე ჩვეულებრივ ურთიერთობებში გადმოვიტანოთ. ძნელია ადამიანთა ქცევის შესწავლა, პრინციპში რაღაც დონეზე შეუძლებელიც, ადამიანი ხომ უდიდესი ფენომენია თავისი შინაგანი სიმდიდრეებითა და სიბინძურეებით. სტრატეგიული სიტუაციები ბევრი ადამიანისთვის უცხოა, იღებს გადაწყვეტილებას ისე, რომ არ ითვალისწინებს რეზულტატს, რომელიც შეიძლება მომაკვდინებელიც იყოს. რეზულტატს, რომელიც საკუთარი თავისგან არის გამოწვეული, ხშირად ავიწყდებათ, რომ სხვისგან იღებენ. და ვინ არის სხვა? ეს არის პირი, რომლისთვისაც ასევე ცნობილი უნდა იყოს სტრატეგიული სიტუაციები, მაგრამ ასე არ არის ძირითადად. რეზულტატი კი უარყოფითი მიიღება როგორც წესი. ადამიანთა ქცევაში მასიურად უგულებელიყოფა სხვათა გათვალისწინება, რასაც ვთვლი, რომ არასწორია... ურთიერთობები...დიდი ლაბირინთები.... ეს ხომ არამარტო სტრატეგიულ სიტუაციათა ჩახლართული ლაბირინთებია. და მაინც ის ხიბლი, რაც თან სდევს ნებისმიერი სახის ჰომოსაპიენსურ ურთიერთობებს, ჩვენთვის, ადამიანებისთვის შეუცნობელია და აქტიურად განვაგრძობთ საკუთარ თავთან ჭიდილს იმისთვის, რომ არ დავუშვათ შეცნობის შესაძლებლობა....

Back again?

ჰორიზონტი.
თითქოს არაფერი და რიგზეა ყველაფერი და პრინციპშიც ასე ჩავთვალოთ, მაგრამ ძნელია როცა ჰელიუმით გაბერილი ბუშტივით დაგყვება ერთი ფიქრი თან და ელოდები როდის გასკდება...და გეშინია.
რა მონოტონური გამოვდივარ, მაგრამ ეს არაა მოწყენა, უბრალოდ გააზრებული მონოტონურობაა. ბევრი რამ არის რასაც ვაჩუმებ და ვინახავ, ასე ჯობს.
ეხლა ლედ ზეპელინის ქვეშ ვწერ, ამერია თავგზა : )
ყოველთვის მაფორიაქებს და მრევს, მასთან დაკავშირებული ყველაფერიც...არასდროს მეგონა თუ ისევ ჩაერეოდა რაიმეში...
გავიქცე მინდა და ვერ გავრბივარ, არ მაქვს გასაქცევი, არ არის არც გზა და არც გავიქცევი, რადგან მე ვირჩევ აქ ყოფნას. გაქცევა რადგან ვახსენე ნუ გგონიათ რომ პრობლემები მახრჩობს ან რაიმე მსგავსი მოსაწყენი რამ არის შუაში, გაქცევა რამდენიმე მნიშვნელობით ვთქვი...
რა იქნება, რომ....არა არაფერი,აქ არ დავწერ და საერთოდ არ დავწერ და არც ვიტყვი...რაღაც სენტიმენტებს ვატყობ ჩემ თავს და არ მომწონს ეს მე, არადა რეალურად ყველაფერი საუკეთესოდ ვიცი და ამ ცოდნას უარვყოფ დაჟინებით, ეს მომწონს სადღაც კიდეც, მაგრამ აკრძალული ხილის ამბავს მაინც ვერ გადაასხვაფერებ ადამიანი, მთავარი ისაა რომ იხმარონ ჭკუა და არ აკრძალონ, რომ უფრო არ წაეტანო. ვერ ვიტან ადამიანი საკუთარ თავს რომ იზღუდავს და ამას ვაკეთებ მე, მაგრამ მე რომ მკითხოთ ვიცი რასაც ვაკეთებ და ასეა სწორი და ეს ასე უნდა იყოს და ჩამოვყვები მთელ არგუმენტებს. საინტერესოა შემდგომ პოსტში რას ვიტყვი, აქტუალურობაში რა შეეჯიბრება რას...
რა იქნება რომ...

ესეც თქვენ, კაი ბლუზური ლედ ზეპელინი
http://www.youtube.com/watch?v=0vtxuQmDoTE&feature=related

Deus Vobiscum!

- - - - - -

წესით ის ეტაპი უნდა იყოს ჰორიზონტს რომ უყურებ ჰორიზონტობდეს, მაგრამ აი რა ხდება...იდეები თავისუფლად კი დაფრინავენ და შემოქმედებითად ვიხარჯები, მაგრამ წეღან როცა ლამაზ ბანტს ვკრავდი გულსაბნევისთვის, კანკალმა ამიტანა, გაიარა ყველა უჯრედი და რიტმულად ამაფორიაქა. მიზეზები არც ისე ცოტა და არც ისე უმნიშვნელო. ზოგადად საკუთარ თავს ვთხოვ ყოველთვის ბევრს, ადამიანებისგან კი მხოლოდ ყურადღებას ვითხოვ, ეს არის ჩემი მაქსიმუმი სხვა ადამიანების მიმართ მოთხოვნებიდან.
ნუთუ ბევრია?
დღეს დაღლილი ვარ, მაგრამ მაინც წონასწორობას ვინარჩუნებ, ზოგადად შევეჩვიე ამ კონდინციას, საუკეთესო მდგომარეობაა წონასწორობის მდგომარეობა, მიუხედავად გარკვეული შინაგანი წინააღმდეგობებისა და პროტესტებისა.
აი ადამიანებს არ ესმით, როცა რაიმეს "ეჭიდებიან" ან შეეჭიდონ ან ნუ აგდებენ ნახევრადშეჭიდებულს, არასდროს მესმოდა ეს. იქნებ ეს ჩემი უარყოფითიცაა რომ მე ბოლომდე "შეჭიდება" მჩვევია და არსებობს რაიმე დაუწერელი კანონი ამის ცდომილების შესახებ? არა ხო :/
გული მწყდება და არც იმას დავწერ რაზე მწყდება, მაგრამ გააზრებულად და სწორად მწყდება გული და ესაა ცუდი ზუსტად...აი როცა რაღაც პროცენტით ეჭვი მაინც გეპარება შენი გულის წყვეტის სიმართლეში მაინ გაქვს იმედი რომ არ ხარ სწორი შენს გულის წყვეტაში, მაგრამ როცა არ არსებობს ეჭვი, აი ამ დროს გრძნობ მთელი სიმძაფრით ამ გრძნობას.
რაიმე კარგი წიგნი მინდა...

How I wish how I wish you were here...ისევ pink floyd-ის ქვეშ ვწერ : )

song of hope...

Hello?
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?
Come on, now,
I hear you're feeling down.
Well I can ease your pain
And get you on your feet again.
Relax.
I need some information first.
Just the basic facts
Can you show me where it hurts?
მლაშე გემო იგრძნობა...სიმლაშეს წყალი უხდება, წყალი კი ყველაფერს აქრობს, რეცხავს და შლის. ეს ის დროა როცა ადამიანებთან კონტაქტი იზღუდება და მკაცრად განსაზღვრული მოქმედებები იკავებს ადგილს, ამიტომ მოვდივარ აქ და ცოტას ვთავისუფლდები.
დედოფალიო...გილიოტინაო...სცენაო...ნიღბებიო...წავიდა გენაცვალე ის დრო, წავიდა.
რა მენატრება და სადმე გაშლილი ადგილი განუსაზღვრელობის გრძნობას რომ ტოვებს, იმ ადგილზე ჩემი საყვარელი მუსიკის მოსმენა, ღრმა ჩასუნთქვა და ძლიერი ჩახუტება. ძნელია როცა სიცარიელე ახლოს არის და არ გინდა მოგიახლოვდეს...არადა მარტივად შეიძლება წელიწადის ამ სეზონით ტკბობა.
ასეა თუ ისე დავაკვირდი რა, აღვნიშნავ რომ გაჭირდა და თან ისე რომ ეს სიტყვა შეესაბამება ცხოვრების ყველა ასპექტს, განსაკუთრებით გაჭირდა ჩვენში, ადამიანებში. გვიჭირს ფიქრებში, გვიჭირს მოქმედებებში, გვიჭირს თავისუფლებაში, გვიჭირს საკუთარი მეს დაცვაში, გვიჭირს არსებობა...რატომ და ძირითადად ჩვენი სურვილების დათრგუნვაში ვატარებთ ცხოვრებას და საკუთარი თავის ჩარჩო პირობებში მოქცევას ვცდილობთ, ვითომ ასე იმ "ერთის" მიღწევისკენ უფრო წინ მივიწევთ, თუმცა ის "ერთი" ძირითადად არ არსებობს და ცხოვრების გარკვეული ეტაპის ბოლოს აღმოვაჩენთ რომ ნახევარზე მეტი სიცოცხლე იმაში გავლიეთ რომ იმ "ერთისკენ" მივდიოდით, არადა ყველაფერს რომ დავაკვირდეთ მარტივადაა, როგორც წესი ყველა დროსა და სივრცეში წინ გვიდევს პირობითი "განძი" რომელიც შენია, უბრალოდ უნდა გამოიყენო სწორად, მაგრამ ჩვენ რისი ადამიანები ვართ რომ ლაბირინთის დასაწყისში არ დავდგეთ და იქიდან ვეცადოთ განძის ძიებას. ეხლა ვინც ამას წაიკითავს, იტყვის ამას უყურე გამოაცხო რაღაც სიტყვები და თავი შემოქმედი ჰგონიაო...არადა მე მხოლოდ იასამნის სურნელი მინდა, დიდი სივრცე, მუსიკა და ჩემ თმაში გახვეული თბილი ხელები...

same

დღეს რაღაცეებს ვფიქრობდი ორ უკიდურესობაზე და მხოლოდ ამ ორის არსებობის აფსურდზე, მაგრამ აი ეხლა მივადექი იმ აზრს რომ არსებობს ორი უკიდურესობა ერთ რაღაცაში, ესაა "გაგება" და "არ გაგება" აქ მესამე არ არსებობს...მესამე მხოლოდ მისაღებია ნებისმიერი სხვა მოვლენისთვის.
და რა ხდება? აი ერთ დღეს ავდექი და მივხვდი რომ ცხოვრების მრავალფეროვნებებს შორის უმრავალფეროვნესობამ გაიელვა...ნუ კაი გაიელვა. შემდეგ გამოიელვა...ნუ კაი ესეც გამოელვება. და ბოლოს დადგა ჩემს წინ და შემომაჭყიტა, ოპტიკური ილუზიებიდან ტვინამდე მივიდა და დავჯექი. დიდი ხანია ასე არ მოვკალათებულვარ, თბილად და მყუდროდ, უბრალოდ სხვანაირად და სწორად.
მაგრამ ჰოი " " მეთქი და რად გინდა...ისევ ვუბრუნდებით ნაწერის დასაწყისს.

და საერთოდ მე ხშირად უკიდურესობის მესამე მხარეს ვემხრობი, რომლის ახსნას ამ ნაწერში არ ვაპირებ, დაინტერესების შემთხვევაში პირადად მივიღებ კითხვას...

1-ის 25 წუთია. მარცხენა ხელზე ჩამოდებული თავი დამძიმებულა. რატო არაფერს ვუსმენ? ეხლა ეს ნაწერი მოწუწუნე ინსომნია დამართული ადამიანისას გავს და მეცინება :)არც ინსომნია მჭირს, არ წუწუნი მჩვევია, უბრალოდ ვერ ვისვენებ. აი როცა ვერ ვისვენებ ყველაფერს ვაკეთებ იმისთვის რომ მოვისვენო, ნუ აქაც არსებობს გარკვეული რისკები და ამ რისკების არასწორად გათვლის შემთხვევაში, ჩემი ხისტი ხასიათის მექანიზმი იწყებს მუშაობას და ყველაფერი ექცევა სულ სხვა მხარეს, მაგრამ და აქ არსებობს ერთი მაგრამ რის უკანაც სიტყვების კორიანტელია.
აქ უნდა დავასრულო...რაღაც გაწყდა ჩემში სამწუხაროდ და იქნებ ძილში გადაებას...

***

წესით ამ პოსტს გაზაფხულის სუნი უნდა ჰქონდეს, მაგრამ ნესტის სუნს შეგპირდებით მხოლოდ.
უცნაური რიტმი აიკიდა დღეებმა, წამის სისწრაფით ხდება დღისა და ღამის მონაცვლეობა და მაინც დღის სიგრძეზე ისმის წუწუნი. ან იქნებ მხოლოდ მე მეჩვენება, რომ დღეები წამის მეათასედის სისწრაფით მისდევენ ერთმანეთს? როგორც უნდა იყოს კმაყოფილი ვარ. ისე, დიდი ხანია ეს ფრაზა არ მითქვამს. საერთოდ კმაყოფილების საზომი სხვანაირად ზომავს ჩემთვის კმაყოფილებას, მაგრამ ამჯერად საზომის დადგენილ ნიშნულებს სულაც არ შეესაბამება ეს კმაყოფილება. ასეა თუ ისე კმაყოფილი ველოდები გასაფხულის სურნელი როდის შევარდება ნესტოებში (ნუ ცალ ნესტოში მთლად ვერ ვიგრძნობ, რადგან ვერ ვსუნთქავ კარგად ამ ცალი ნესტოთი)ტვინს გააბრუებს და ელვისებური სისწრაფით ფეხის თითებამდე დამივლის, აი მაშინ ვიტყვი რომ დროა...მაგრამ რისი დროა?
დრო დრო დრო...არასდროს მესმოდა ამ დროის, თუნდაც მისი მუდმივისრბოლის. დროს ხან მკურნალის სახელს მიაწერენ, ხან რაღაცის მომტანისას და ხანაც რისას, მოდი და სდიე მის ფუნქცია მოვალეობებს, მგონი თვითონაც არ იცის. ეხლა დროის შესახებ რომ გავყვე საუბარს, ვინმემ შეიძლება ”ფილოსოფოსობო” მითხრას, რაც დიდად არ მინდა. ასე რომ მივატოვოთ დრო დროებით.
რანი ვართ, რისთვის მოვედით?
აგე, იმ ჰორიზონტს გახედე, მზეს რომ სოფლის კვერცხის გულის ფერი აქვს, როგორ ესვენება მუქ იასამნისფრად მიყუჩებულ ზღვაში, თითქოს მისი გაფერადება უნდაო...ბუნების ერთ-ერთი საოცარი სიმფონიაა. ან ის არ არის სიმფონია ტყეში რომ შეხვალ, იგრძნობ მიწის სურნელს, ყურს ჩიტების სტვენა და მცენარეთა შრიალი რომ ხვდება? რასაკვირველია, ყოველივე ეს მიწის გულის ფეთქვას ჰგავს. მოგისმენიათ მიწის გულისთვის?
აი ახლაც რა სინდისით უნდა ვთქვა რომ ”ფილოსოფოსობას” არავინ დამწამებს...
ყოველთვის რაღაცას წამოვიწყებ და შემდგომ...ამ წუთას აზრი გამიწყდა, გამაწყვეტინეს, მოდი ასე დავტოვებ ამ ნაწერს, მგონი არაუშავს...

გამოგონილი რეალობა

შეგრძნება აი ისეთი, მრავალსართულიანი შენობის თავზე რომ დგახარ,ოცნებაში მოსული გვიანი გაზაფხულის ნიავი სახესა და სხეულზე რომ გეცემა და გრძნობ რაღაც უგრძნობს...არ გაინტერესებს ჭიანჭველად ქცეული ადამიანების მიმოსვლა, ან არა მოდი გვიანი გაზაფხულის საღამო იყოს, აი ისეთი ქუჩაში არც ისე ბევრი ადამიანი რომ არის...ეს შეგრძნება. ისე რა კაია შეგრძნების გამოგონება, გამოგონების მომენტში გრძნობ წამიერად.
კაია ილუზიები...აქ ყველაფერი ხდება, აქ ყველა საზღვარი ირღვევა და შენეული რეალობა იქმნება, აქ შეგიძლია შენებურად იცხოვრო და იყო უბრალოდ ბედნიერებისგან გაღიმებული მრავალსართულიანი სახლის სახურავზე.
რატომ სახლის? იმიტომ რომ ოდესღაც მაგაზე დამიწერია...
ხანდახან ისეთი ძნელია...
სახლში მინდა, აი იმ სახლში ადრე რომ ვცხოვრობდი, თუმცა ეგ სახლი არაა, ეგ მე ვარ, თორემ სახლი იგივეა. დაჟინებით ვუვლი და ვალამაზებ ფასადს, აი შიგნით კი დასალაგებელია. ბევრი რამ არის გადასაყრელი. აუცილებლად დავალაგებ.
ეხლა ხომ ძალიან მინდა შორს ყოფნა, აი იმ გამოგონილი გრძნობით დავდიოდე და ვტკბებოდე ყველაფრის სიმარტივით...ვტკბებოდე, როგორ ლამაზად ყვავის მეზობლის ნუშის დიდი ხე და უბრალოდ იმით რომ მე და მე მარტო დავსეირნობთ....

ეჰ...ისევ ილუზიები...

ღამე როცა სასწაული ხდება

შობის ღამეა...გარემო თოვლს უნდა დაეფარა და სადღაც შორიდან ალილოს გალობაც უნდა მოისმოდეს, მაგრამ არც თოვლია, არც გალობა...
ხალხი ტაძრებს შეკედლებულა და ერთ მუჭ მადლს ითხოვენ ახალშობილი იესოსგან...ყველას რაღაცის სჯერა და ყველა რაღაცას მოელის...
მიყვარს ეს ღამე. სასწაულები ხდება შობასო და მეც ველოდები ყოველ წელს ჩემს სასწაულს, გავაღებ ფანჯარას ისე რომ ანგელოზი შემოეტიოს და ვანთებ სანთელს ამ გაღებულ ფანჯარასთან...
არ არის ბევრი რამ რისიც მჯერა, აი შობის ღამის სასწაულების ყოველთვის მეჯერა... ამ ღამეს ყველას მინდა სანუკვარი სურვილი შეუსრულდეს...ამ ღამეს ჰაერში ხომ ბეეევრი ანგელოზი დაფრინავს და მინდა ყველა ადამიანთან თავისი ანგელოზი მიფრინდეს...
მე კიდევ ჩემი ანგელოზის ლოდინში ძილიც მომერია...