25-ე კადრს მიღმა ჩვენ

უამრავჯერ ნამღერი ერთიდაიგივე, ერთიდაიგივეს გადმოსაცემად.
ემოცია შორს მიდის, გადის განზომილებათა ხვეულებს.
ხანდახან მხოლოდ 1 ქილა ლუდი, ან 1 ფინჯანი ჩაი შემოგვრჩება მეგობრად მუსიკასთან და ნისლში ჩაძირული ტვინის ნაოჭები.
ფიქრი გლობალურად. ფიქრი ჩაკეტილ სივრცეში. ფიქრი უბედურების მომტანი.
ჩვენ წესებს ჩვენვე ვეწინააღმდეგებით, იმის დასამტკიცებლად რომ მიუხედავად წესების არსებობისა, ჩვენ ვარღვევთ მათ.
წელიწადის დრო - ზაფხული.
სიტყვა - უთქმელი.
დრო - წამი.
კონტროლი - იძულებითი.
წიგნის ფურცლებს ამოფარებული საკუთარი ცხოვრება მკითხველის თვალით. ამ დროს ცნობიერებაში გაჩენილი სცენებია მხოლოდ ჩვენით შეფერილი, ჩვენით დახატული და ჩვენვე ვთამაშობთ იგივე სცენარს.

ჩვენ სურეალისტურები,არაორდინალურები და მაინც ერთფეროვნები,ღრმა აზრების მატარებლები და მაინც უაზროები,განათლებულები და მაინც უცოდინრები, სიყვარულის მომთხოვნები და სიყვარულის არმცოდნენი, ჩვენ 25-ე კადრს მიღმა.

Ave Maria !

გაზაფხულის მეტასტაზები.
ყველა სილამაზე ხიბლს კარგავს დროდადრო. მანქანური შრომა.
თვალები გაშავდა ღამესავით.
ღამე ყველაზე მართალი დროა, ღამე ცბიერია. სიცივე იმატებს და სხეულის გზნებაც იმატებს.
ბლუზი იღვრება შიგნით.
მე კიდევ ერთხელ დიდი ილიას სიტყვები გავიმეორე "მე ერთმან ერთგზის ერთს ვუძღვენ თავი" მეთქი და ეს ერთი ყოველთვის ერთად ბევრი ხდება.
ღმერთის მეოთხე ჰიპოსტაზი თამარი არისო. მე თუ მკითხავთ ღმერთს ბევრი ჰიპოსტაზი ჰყავს ყველა ჰომოსაპიენსის შიგნით, ყველა თავისებურად აღმერთებს და მაგიტომ.
მამაკაცი - ემოციური.
ქალი - მგზნებარე.
ხმა წყდება ბულონის ტყესთან. ტყე პირქუში და მრუში, პარიზელი ქალივით. პარიზში ალბათ ყოველთვის რავიკი მომენატრება, რომელიც ჭიქა კალვადოსზე დამპატიჟებდა თავაზიანად. პარიზი ყოველთვის გრძნობების ქალაქი იყო და ასე იქნება მუდამ. პარიზში არ ვიქნებოდი პარიზელი ქალი.
გვიანი ღამეა. ოთხი კედლის იქით ვზივარ ზღვასთან ახლოს. მისი სურნელი, მისი სიძლიერე, მისი განრისხება და სითბო, როგორ მიყვარს...
უხეში ხელის შეხება. უხეში კონტაქტი და ღელვაში გამქრალი ასპიტი თმა.
შიშვლდება. კანი ხორცს არცხვენს, ხორცი დაფარვას ცდილობს?
პლატფორმაზე საკუთარი მატარებლის ლოდინში.

ნაწერი სხვა ნაწერების დასაწყებად

ერთხელ ისიც ძილში...
7 დეკემბერია და სრული პასუხისმგებლობით შემიძლია ვთქვა რომ მეძინება. მაგრამ ყველაფერი ხომ არაა ეს. საკმარისზე მეტი ფიქრი მიწევს უკვე ბოლო რამდენი ხანია. დროის შეგრძნება აღარ მაქვს, მირბიან სუსხიანი დღეები. ხანდახან დავფიქრდები და მენანება დრო რომელიც ვერ მოვახმარე საკუთარ ინტერესებს სათანადოდ, მაგრამ ამ დროის ხარჯვის მიზანიც ჩემი ცხოვრების ნახევარზე მეტს მოიცავს. ჩემი ინტერესებისთვის მაინც ვიცლი დროდადრო.
ზამთარი მიშლის ხელს.
პარალელური სამყარო.
"ქვე წვა ვით კლდისა ნაპრალსა ვეფხი პირგამეხებული"–ო თქვა და ყვლაზე გენიალურად გადმოგვცა ქალის სიძლიერე. ქალი თავისი ბუნებით ველური მხეცი. ხავერდივით მხრებს ვნების ალმური ასდის.
ქალი მაცდური.
ფერადოვნების მფრქვეველი.
სატყუარა.
აბსტრაქტულ ფიგურებად სერავს გაშიშვლებული ალვის ხის ტოტები ვარდიფერ ჰორიზონტს, სადღაც მზე ჩავიდა. სადღაც მუსიკას უდარდელად უსმენენ. სადღაც დარჩა სინორჩის განცდაც.
ლამაზი თმა მაქვს.
ერთ რაღაცაზე ვფიქრობ. აი ის ზღაპარი რომ მგონია და მისი განხორციელების შანსი რომ არის.
არ მიყვარს აქეთ რომ მიდის ჩემი გონება.
საკმარისია.
30 წუთი დარჩა.


მოწყენილი ვარ.

ფსიქოდელიურმა ბლუზმა ასე ქნა

გვიანი შემოდგომისთვის უცნაური მძიმე სუსხი, სულს ამძიმებს.
სიცივე ხისტს ხდის ყველაფერს. ბუნება ბოლო სიტყვებს ამბობს.
ქალი ზღვასავით მშვიდი.
თმა გაზმორილი გველივით, თმა უფსკრულის კიდემდე წვდებოდა და ბრილიანტის ბრწყინვალებაც მატულობდა.
სურნელი სველი თმის, გაიხლართა ხელები მასში.
ქალი დაიღალა და დაწვა.
მის გონებაში გაიშალა ჰორიზონტზე მოარული ემოციები, მოგონება წარსულის, აწმყოსი და მომავლის.
წარსულმა თავისი წაიღო, აწმყო გაურკვეველი? მომავალი ბუნდოვანი.
დროის უმისამართო დინება თავისას შვება. მოკლე დღის სიმოკლევე ამბავს ამოკლებს, ამბავი რომელიც ყოველ დღე იქმნება, ებმევა ერთმანეთს და უსულო წიგნად იკვრება.
ცარიელი ფურცლები.
თმა მოარულია მის სხეულზე. სიშიშვლის სიმძაფრეს მალავს ყველაზე ღიად.
ალბათ ერთხელ ერთ ამბად მოვთხრობ ყველაფერს ან არც მოვთხრობ. ამ ყველაფერს ხომ ეპოქალური მნიშვნელობა აქვს ჩემთვის, აბა ისე ამდენს ხომ არ ვიფიქრებდი მასზე.
სრული უწონობა? სადაა? ზღვაში...
თმა ისევ უფსკრულისკენ ექაჩება.
თმა ლოხ ნესის ურჩხულს ეძებს.
ხვეულებში გამქრალი ყველა სურნელი, ყველა შეხება და ტკივილი. როგორც გველის თითოეული დაკლაკნვა არის სიბრძნის მეტყველება ზიზღში გაფანტული.
ის ისევ დაწვა, ისევ გაიშალა ჰორიზონტზე მხოლოდ მოგონებები, არანაირი სინანული, მხოლოდ სიმდიდრის შეგრძნება.
დაკარგული ნივთის დაბრუნება სურს მხოლოდ.

ამჯერად ამ ყველაფერს მხოლოდ და მხოლოდ ზეპელინის ელფერი აქვს...

...

თბილა დღეს.
მეც კარგად გამოვიყურები.
საერთოდ კარგი ამინდი + კარგად გამოვიყურები, ერთგვარი ტანდემია. ყველაზე ცუდი ხასიათის მესაც კი რაღაც ოდნავი სიმსუბუქე მეპარება ხოლმე.
კარგად გამოვიყურებიში რა იგულისხმება? მე რომ მიყვარს ისეთი დეტალები რომ დამდევს გარეგნულად, დერეფნებში, სართულებზე, ქუჩის მონაკვეთებზე რომ გაოცებას არ მალავს.
კარგი.
გუშინ ღამე დავასრულე "ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები"... აქაც შემიყვარდა ერთი, მთავარი გმირი ზაზა შემიყვარდა. როგორც ოდესღაც "დიდოსტატის მარჯვენა"–ში მეფე გიორგი შემიყვარდა, როგორც დოსტოევსკის "იდიოტისთვის" მინდოდა მოვლა და ჩახუტება.
ველოდები"უცხოს".

გემოვნება გაქვს.
წერის ნიჭი გაქვს.
ქალური სინატიფე გაქვს.
სული, გული და გონება გაქვს, როგორც მთლიანობა.
ჩაიში ერკვევი.
საინტერესო ხარ.
სექსუალური ხარ, აი მისტიკურად სექსუალური.

გამეღიმა, ოღონდ არა ჯოკონდასავით. მესამე ღიმილია, საკუთარ თავს რომ უღიმი. უღიმი იმას რაც გტკენს ნუთუ?
ზაზა ალბათ გულით გამიგებდა ბოლოდმე, სადღაც შევუყვარდებოდი კიდეც, მაგრამ აი ისე, ცუდი ცხოვრების გამო რომ სრულფასოვანი შეყვარებულობა არ იქნებოდა.
იდიოტი ყველაზე კარგად იქნებოდა ჩემთან, ბედნიერად, სასიამოვნოდ, მაგრამ წავიდოდა, თავისი სუსტი ბუნების გამო.
მეფე გიორგი? რაღაცას ვერ გაუძლებდა, რასაც ვერავინ უძლებს. ოღონდ არ ვიცი ამ ვერ გაძლებას როგორ გამოხატავდა.

ჟასმინის ჩაი გავუყავი. არა, მთლიანად მას გადავულოცე.
დამონება.

ვერ ვუყრი თავს.
მაინც რა უცნაურად კარგად გამოვიყურები დღეს

1st..2nd...3rd...9th

ახლა ერთი, მსოფლიოსათვის უკვე ბანალური, კითხვა გამიჩნდა, ნეტავ რა იმალება ჯოკონდას ღიმილში?
და საერთოდ იღიმის რომ?
ქალი მიმნდობი და სასტიკი, ეპოქალური მნიშვნელობის ფენომენი, რომელიც შობს ორ უკიდურესობას და მას შორის არსებულს.
ქალის ღიმილი მძიმეა. თუ გიღიმის ან იმდენად ძლიერად უყვარხარ, რომ მხოლოდ ღიმილი შველის ამის დაფარვაში, ან იმდენად უარყოფითადაა შენს მიმართ განწყობილი რომ ზრდილობის გამო ცდილობს არ გადმოანთხიოს ბოღმა შენზე. საერთო ჯამში ღიმილი ქალის საფარველია, რომლის უკან უამრავი რამ იმალება. აი ამის ამოხსნას ცდილობს კაციობრიობა უკვე რამდენი ხანია. ღიმილი კი ინდივიდუალურია.
გეგმა მქონდა, რა წიგნების წაკითხვას ვაპირებდი და უცბად სრულად პირველ ადგილას ამ წიგნებში აკა მორჩილაძის – "ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები" აღმოჩნდა, გარკვეული გარემოებების გამო. ჯერ მხოლოდ ნახევარი წავიკითხე, არ დავწერ აქ რა გავიგე და რა არა, უბრალოდ ჩემთვის უკვე ცნობილი ისტორიაა ჯერჯერობით.

პრელუდიაა პირველი.
უბრალოდ გრძნობ, კარგია, თბილია, მოგწონს.
ღრმავდება.
მეორე. გააზრებული, ემოციურად დატვირთული და მძაფრი.
ყოველი სამი ქმნის სრულყოფილებასო,ნათქვამია.
დახუჭე თვალები და წარმოიდგინე.
სხეული ხურს.ფიქრები ხურს.
მეცხრე.
ხან სიმფონია, ხან ნაწყვეტი, ხან უბრალოდ ყველანაირი ბოლოს აღმნიშვნელი.
ყველაფერი რღმად ნათელია.
არც საკრალურია, არც არაფერი.
უბრალოდ მიყვარს.

28 და მარჯვნივ

სიმძიმე.
არ ემსახურება ეს ნაწერი დეპრესიის არცერთ სახეს, უბრალოდ 28 სექტემბერივით მუქ ფერებში ვარ.
ამხელა სამყაროში სრული სიმარტოვე.
მეგონა...მეგონა...მეგონა. ეს სიტყვა 21–ე საუკუნის სამყაროში არ უნდა არსებობდეს, რადგან არაფერია საგონებელი, ან არის ან არა. ადამიანები გასცდნენ ჰომოსაპიენსის არსს და უფრო მეტი შესაძლებლობა აქვთ, შექმნან ის რაც უნდათ და ამაში მოიაზრება მთელი მატერიალური და არამატერიალური სამყაროს თავისებურებანი, მაგრამ გაანალიზება ამ შესაძლებლობისა მასიურად არ არსებობს, ამიტომ ისევ ჰომოსაპიენსების დონეზე რჩებიან. და მაინც, რისი თქმაც მინდა ცოტა ბუნდოვნად დავტოვებ, ყველამ გაიგოს თავისთვის. კიდევ ერთი რამ მიკვირს, რატომ ეზარებათ ადამიანებს არსებობა და მისით ტკბობა? არ დავწერ აქ სიმარტივის თავისებურებებზე, მისადმი ადამიანების რთულ მიდგომაზე, გაურკვევლობისგან ფარულ თუ არაფარულ დეპრესიებზე, ეს ყველაფერი დიდ დროს წაიღებს და შეიძლება კადნიერებაშიც ჩამომერთვას. უბრალოდ დაკარგეს სიტყვა "ჰარმონია" გამოხატული არა მხოლოდ 8 ანბანურ ასო–ბგერაში.
მოვიწყინე? ძალიან ბევრ მოსაწყენ ადგილას და მომენტშიც კი არ ვიწყენ ხოლმე. უბრალოდ "რასაცა გასცემ შენია, რაც არა დაკარგულია" ჩემზე არასდროს ვრცელდებოდა.
დღეს მივდივარ კლასიკური მუსიკის კონცერტზე, რაღა დაგიმალოთ და ისევ მარტო.
ცოტა განტვირთვა.
წარმოიდგინეთ, რამდენ რამესაც აქ ვწერ ხოლმე, ყველაფერი რაღაც დოზით და ფორმით მხვდება და შემდგომ ვწერ, მადლობას გადავუხდი იმ ადამიანებს და მოვლენებს რომლებიც მიბიძგებენ ყველაფერ ამის დაწერას.
აი, ზუსტად ახლა მივუსადაგე სიტყვა ჩემს მდგომარეობას, იმედგაცრუებული ვარ. რომ განვმარტო ეს იმედგაცრუება, ორმაგი უარყოფა გამოდის ასე, რომ ესეც დავტოვოთ ასე. ბოლო დროს ბევრ რაღაცას ვტოვებ ასე.

და მაინც ...

უსასრულო ინიციალები

შორიდან ექოების ხმა ისმის.
მინუს უსასრულობიდან, პლუს უსასრულობამდე.
უცბად დაიგრიალა და პოსეიდონის რისხვით მოსულმა შთანთქა მიწიერი ვნება, მოარული.
აი რა დრო დადგა, ფურცელმა ძალა დაკარგა. გაცვდა, გაშავდა, წიგნადაც ვერ იკინძება.
შემოდგომა.
ემოციები შიშვლდება. მიწას სწყურია რაღაც სველი, სწყურია ცის გოდებით მოსული კაცობრიობის ცოდვა.
ღმერთების რისხვით მზე გაორებულა. ესეიგი ყველა ის ემოცია გაორდა რომლითაც ვინმეს მზეს იფიცებდნენ? ყველას ჩვენი მზე გვქონია და იყოს ის მეორე მზეც იმ პირველთან, მაშინ იმის შიშიც არ უნდა გვქონდეს თუ "მზე ჩაესვენა ბნელსა ვჭვრეტთ, ღამესა უმთენაროსა", მეორე ხომ მაინც დარჩება.
რისხვა თუ მადლი, ეგეც საკითხავია.
ყოველგვარი ადამიანური ტკივილის დასაბამი რა არის, თუ არა ჩვენსავე თავში გაღმერთებული მოლეკულები. ეს მოლეკულები ქმნიან იმ ატომს რომელიც ქალს ნაღმად აქცევს...ატომური ქალბატონი, ჩემთვის ესაა. დიდებული მოარული რამ, ემოციათა მთელი კასკადი, დახვეწილობა, ყველა საიდუმლოს გასაღები, თავდავიწყების მორევი, გველი...კაცობრიობის ცოდვა! აი ატომური ქალბატონი როგორია!
Die Frau mit den zwei Gesichtern
მე მაპატიეთ აზრი გამიწყდა.

Her Ladyship

მარტო გრძნობდა თავს...
როგორც ყოველთვის საღამოს გრილი შხაპი, შიშველ სხეულზე დაღლილად მოცმული მოკლე ხალათი, ჩაი, მუსიკა, სიბნელე. ეს იყო მისი ყოველდღიურობა. ხო და ინდური სურნელოვანი ჩხირის დანთება აუცილებელი კომპონენტი.
ამ საღამოსაც ყველაფერი იგივე იყო, მხოლოდ ალკოჰოლი იყო ახალი საგანი. ფიქრები უფრო ირეოდა, რასაც ფსიქოდელიური ბლუზი მეტ სიმძაფრეს მატებდა, სხეული - მხურვალე და ნაზი. თმა უშველებლად გრძელი და სრიალა. უყვარდა გარემოს შექმნა, ეხლაც ტკბებოდა ამ გარემოთი. საერთოდ მთელი ცხოვრება რაღაცას ქმნიდა.
აღმოსავლური მუსიკა.
აღმოსავლური მუსიკა რაღაც განუსაზღვრელობის და სივრცის ულევ მარაგს გვაძლევს.
სიცხე.
ყოველი უჯრედი რაღაცნაირად იკუმშება და ფართოვდება თითქოს, გინდა კანს დაეხსნა. მხარი შიშველი და აბრეშუმისებრი. სხეულს გასცდა, თვალები ქვემძრომივით ოდნავ მოჭუტა და ცალი ლოყით გაღიმებული უყურებდა საკუთარ თავს. არაფერზე ფიქრობდა და ზუსტად ამ არაფერზე ფიქრისთვის ააშენა მთელი ეს სიტუაცია.
შემოდგომის სასიამოვნო საღამო, რბილი და ემოციური, რა იქნება რომ...არა აქ გაგრძელება არ ღირს.
ახლა იგი ზმანება იყო, ზმანება რომელიც უბრალოდ დაიღალა ზმანებად ყოფნით. რეალობის საზღვრების დარღვევა ყველაზე კარგად შეეძლო, ალბათ ესაა მისი ყველაზე დიდი უარყოფითი რაც გააჩნია, მაგრამ უყვარდა მაინც.
ახლა იგი არ იყო ადამიანი, გადაქცეულიყო მდედრ ასპიტად. სხეული - თხელი, უბრალო, გამოკვეთილი, ნაზად მკვრივი, სრიალა...ყველა ემოცია ჰაერში ქრებოდა.
და მაინც აქ დავამთავრებ მე, მეტი არ ღირს.

...but autumn

შემოდგომა ვიგრძენი.
მიუხედავად იმისა, რომ ზაფხული ძალიან მიყვარს, შემოდგომას სულ სხვა რამ მოაქვს, სიცივენარევი ამინდები და ხასიათებიც, ჩაის სხვადასხვა არომატები, სიმყუდროვეს ადვილად იპოვი, ოდნავ თბილი სამოსი, წიგნებიც განსაკუთრებულად კარგად იკითხება, მუსიკა სხვანაირად ჟღერს, განსაკუთრებით კლასიკური მუსიკა. რაღაც დონეზე ჩემი ახლანდელი მდგომარეობაც კი აღვწერე.
რაც შეეხება ზღვის ემოციებს, რაღაც არ მინდა ბათუმზე ცალკე გავაკეთო პოსტი, ალბათ იმიტომ რომ თითქმის არაფერი ხდებოდა, ძირითადად სახლში ვიყავი, ვკითხულობდი წიგნებს, გავდიოდი ზღვაზე, შევიგრძნობდი, ჩავდიოდი ფსკერამდე და ვცდილობდი ჩავხუტებოდი. საღამოს გასეირნება და ასე გადიოდა დღეები.
გრიგოლ რობაქიძის "ჩაკლული სული" რომ წავიკითხე კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ საჩემო მწერიალია ეს ადამიანი. მიყვარს მისი წერის სტილი, მისი შედარებები, მისი სიმძაფრე. პატარა ამონარიდს მოვიყვან: "კაცმა შეხედა ქალს. იგი წამომართულიყო. ველური ნესტოებით ისრუტავდა შორეულ სივრცეებს. ის იყო ძუ, მიწისა და მიწის სუნთქვის შეკრული ძალა. კაცი უძრავად იდგა. კვლავ სტანჯავდა ნეითის ნათქვამი:" ნაყოფი, რომელიც მე ვშვი, მზე იყო..." როგორ? ღვთიური სხივი მოხვდა მეორეს, ბნელს, გაურკვეველს, წიაღს, დედაკაცს. ამით დაიწყო ღმერთის ცხოვრება, მაგრამ ღვთიურს უნდა შეეწირა თავისი ძალის ნაწილი.სიბნელიდან სინათლე წარმოიშვა, წიაღმა შვა მზე. გველს არ შეუცდენია პირველი ადამიანები. "თუ იმ ხის ნაყოფს იგემებთ, იქნებით როგორც ღმერთები." ევამ იგემა, ადამმა იგემა - და იყო დაბადება და ღვთიური საქციელი."
ჩამოვიტოვოთ წიგნები, მხოლოდ იმას ვიტყვი რომ წასაკითხ გეგმაშია ალბერ კამიუს "უცხო", თეოდორ დოსტოევსკის "ეშმაკნი" და კნუტ ჰამსუნის "მისტერიები".
შემოდგომა...ყველანაირი ემოციის გამძაფრება და გადასხვაფერება. ამ დროს გონების მექანიზმი სხვანაირად იწყებს მუშაობას. კლასიკური მუსიკა როგორ უხდება შემოდგომას, ყველაზე დიდი დოზით შემოდგომაზე ვუსმენ ხოლმე.
ეს ჩემგან: http://www.youtube.com/watch?v=iFvqvZOtCF0&feature=related
ღამე გრძელი და მისტიური. ბუნება ვნებიანად შიშველი. ჰაერი მკაფიო. სურნელი მკაცრი. თვალები გახელილი. სხეული მორიდებული. თმა აფორიაქებული. გრძნობა აშლილი.

ძალიან მძაფრად დავიწყე აღქმა ამ შემოდგომის.