გა2ება

კედელი.

დრო, როცა მე ფიქრობს და დრო, როცა ხვდები რომ საზრუნავი აღარაფერია...გაუფერულდა, გაიპარა, მიილია, როგორც თოვლი თბილი ხელის გულზე...თუმცა ეს უკანასკნელი ლამაზი და იმედისმომცემია, რომ უბრალოდ თბილი ხარ...
გარდასული ფიქრები წამით მოვიდნენ, დატრიალდა თვალწინ ციფრები, სახელები, გვარები, ბიუსტები და მგლოვიარე მონუმენტები...ორი ახალგაზრდა სული, რომელიც იმ მთების იქით გაქრა. ზეპელინი და ფლოიდი...
დრო ახლანდელი. მარტი ავი და ცივი, წყვდიადი ხმაურიანი და არაფრისმთქმელი. ჩაიღა შემოგრჩა გასათბობად. მეტაფორებად ქცეული მძიმე სინამდვილე...
შენდობას მოელი ვისი ხელიდან?
დაკარგული სიკეთე? მაშინ ეს რა სიკეთეა თუ რამეს მოელი მისი კეთებით? გაშრდი მაგ ფიქრებს !
არა, სიკეთე დაკარგული კი არა, გული და ემოციები ფუჭად დაკარგული, სვავებს მიეცი გასაჯიჯგნად.
მენანება.
რაღა მნიშვნელობა აქვს იმას, რასაც გაუუფერულდა ყველა ფერი.
კოსმიური ენერგია.
ელემენტი - წყალი.
სუნთქვა - შეგუბებული.
სხეული - ერთი შოლტი.
ლურჯი სიღრმე და მისი სუნთქვის იმპულსურად შეგრძნება.
როგორია, როცა უკვე სხვანაირად ფიქრობ? არ ვიცი...მძიმე, თუმცა მაინც მსუბუქი...შენ შენ ხარ მხოლოდ და სხვა შორიდანაა სხვა.
ვინმემ იასამნების დიდი კონა მაჩუქოს...

აჩრდillი

საღამო რბილი.
ქუჩაში მიმავალს ჩრდილი ამეკიდა. გავჩერდი...გაჩერდა. განვაგრძე სვლა...გააგრძელა მანაც.  ცალი თვალით მას ვუყურებდი. გამჭვირვალედ ქცეულიყო მთლად, მოღუშული და მძიმე, გეგონებოდა სამყაროს დარდი მასზეა ჩამოკიდულიო, შეციებულიყო. მიწყობდა ფეხს...
თვალებში ცხელა.
ადამიანებისადმი და მოვლენებისადმი უცნაური ურთუერთმიმართება. ხედავ იმას რაც მოხდება და უძლური ხარ. გიყვარს არასწორი და ხარ მართალი. უსმენ მუსიკას და ტირი შემეცნებისგან. უყურებ ზეცას და ხედავ სამყაროს გრანდიოზულობის საიდუმლოს. მიწას ეხები და სიცოცხლის წყურვილის გრძნობა გეუფლება. მოლეკულებად შლი სამყაროს და აწყობ, მისტერიებში ეხვევი და ჩვეულ რუტინას უბრუნდები.
365 დღე დისტანცია. ახლა მე ვის ვაჩვენო სად მტკივა...
მტკივა. ძალიან.
მივდიოდი და მომდევდა ჩრდილი. მომენტებში ძლივს მეწეოდა, იღლებოდა იმისგან რისგანაც მე ვერ ვიღლები.
ადამიანები...ადამიანები დიდი უბედურების საწყისები. არადა სიკეთე ხომ ასე ახლოსაა ადამიანთან. მთავარია იმ ზარს უსმინო, რომელიც შენთვის ირეკება კოსმიური სივრცეებიდან.
უდაბნო და მეკეში. წითელი მზე კანიონებზე ტყდება, როგორც პრიზმაში სხივი. გავარვარებული ქვიშის სიცივე გწიწკნის და გრძნობ, რომ ისევ იქ გინდა, იქ სადაც ღმერთებს არ ეშინიათ ღრუბლებით თამაში, სადაც ცა ყველაზე ცოცხლად ჩამოგექცევა თავზე და მთვარის ჭერა ხელის გულით შეგიძლია, სადაც ჰაერის გამჭვირვალობა გაბრმავებს და შენ შენ ხარ.
ყველას თავისი ჩრდილი ყავს სატარებელი.

37,5

Can u show me where it hurts?

ბლიკებად იქცა თვალებს მიღმა ყველა კადრი...ხელები საწერად ძლივს მემორჩილება.
ოაზისი.
ეკიდები იმას რაც სხვა რამეს ეკიდება, ალბათ ასე იქმნება სამყაროსეული მუდმივისრბოლის ჯაჭვი, ადამიანების ერთმანეთზე გამოკიდებით, აი ისე, როგორც მეწამულ ცაზე ლანდებად გაკლაკნილი ღრუბლები რომ არიან ხოლმე.
წვიმს.
მაინც მოიტანა ის მელანქოლია, თუმცა არა შემოდგომისნაირი. დაწერო იმაზე რაც შენთვის ბუნდოვანია, უფრო ბუნდოვანს ხდის ყოველივეს, რადგან უფრო მეტად უღრმავდები საგანს.
იოჰან ნაგელი ამოვიცანი, ის ადამიანი რომლისთვისაც სამყაროში გენიალობის ყველა სტერეოტიპი დამსხვრეული იყო და თავისი საზომი ჰქონდა. მისთვის გენიალობა შეიძლება დაგნი შელანდის ნაწნავში ყოფილიყო ჩამალული, ან ქარისგან მიმობნეულ თმაში...გვიან ამოვიცანი...მე რავიკი დავკარგე...მე იდიოტი მიყვარს.
სიცხემ დააჭირა.
ქარავანს ვხედავ, ზუსტად ისე აკიდებულან ერთმანეთზე...უდაბნოს ჯაჭვი. ფიქრებით ისევ სად? ამჯერად მწვერვალზე. უმანკო ლაჟვარდში არეული, ბინძური ხორცი...რას აკეთებენ ადამიანები? განწირვა...თავ თუ სხვისი.
ზარი.
კი, დიდი იყო. რატომ ვხედავ ასეთ კადრებს??? რატომ ირევა ცნობიერი და ქვეცნიბიერი?  მე ხომ ციურ სხეულებთან ახლოს მჯდომმა ყოველივე ეს გავმიჯნე და დავალაგე. ნუთუ მხოლოდ იმის ბრალია, რომ ახლა სიცხე აჭერს? ღმერთმანი იქნებ...

ამ შემთხვევაში გაზომვას არ ექვემდებარება, ცნობიერების არცერთი ფაზა...

7-ში დაწერილი 1 სურვილი

"მე შენი ანგელოზი ვარ, მხოლოდ შობას, მეტს ვერ შევძლებ"
ღამე, როცა ყველა სურვილი ხდებაო...ეხლა კიდევ ერთი ჩავუთქვი....
"შენ იმდენად ემოციური ხარ, შენში თავმოყრილია მთელი მსოფლიოს ქალებს რომ დააკლდათ ის ემოციები..."
უნაპირო ზღვისფერი ეგო. მე ერთმან....დიახ ერთმან...ახალი დღე და მოლოდინი შიშის.
"მიხარია, მიხარია რომ გიცნობ ! მიხარია რომ არსებობს ქალი, რომელიც ნამდვილი ქალია..."
შორეულმა ქარმა მოიტანა ისევ წუხილი საგორებელ ლოდზე. ოთახი სავსეა სინანულით. მაგრამ ეხლა ხომ ბედნიერების ღამეა, შობის ღამე.
"სულ ვიცი, როცა ადამიანთან მომინდება საუბარი, მოვვარდები შენთან და ყველაფერს გეტყვი...და შენ მომისმენ, შენ ხარ ადამიანი!"
მხოლოდ ერთი სურვილი მაქვს ყოველ შობას, უბრალოდ ერთმანეთისგან განსხვავებული ხოლმე. შარშან და წელს ერთნაირი სურვილი ჩავუთქვი.
"შენ არაჩვეულებრივი ქალი ხარ, მთელი შენი ყველაფრით"
შუაღამის ცხელი ჩაი...მუსიკა და ფიქრებით over the hills and far away.
ყველაფერი იმდენად მარტივია სამყაროში, რომ ენას გამოთქმა ეძნელება და გამოუთქმელობით რთულდება.
ადამიანს რა აკეთილშობილებს?
ყველას თავისი გაკეთილშობილების ფორმულა აქვს, მაგრამ ერთადერთი რამ რაც არ გააკეთილშობილებს ადამიანს, სიცრუეა, სიცრუე საკუთარი თავის მიმართ, სხვის მიმართ, სამყაროს მიმართ...იმიტომ, რომ ამით ქაოსს უდებს საფუძველს...
ეს არც აქსიომაა და არც....მოკლედ ერთ ბრძენს უთქვამს, რომ თუ სიმართლით იცხოვრებ, ყველანაირ კარგს დაუდებ საფუძველსო, თუმცა ეს ბრძენი ისევ მე გამოვიგონე...

შობას ყველა სურვილი ხდებაო...
მინდა ყველას აუხდეს თავისი ჩაფიქრებული სურვილი...

კიდევ ერთი რამ

წეღან მითხრა მუზებმა წასვლა იციანო...
მუზები კი არა ადამიანები მიდიან და მუზას რაღა გააჩერებს.
დასაწერად სიტყვები იძირებიან ქაოსში, რომელიც ჩვენივე შექმნილია.
სად ტრიალებს ცოდვა-მადლი? მგონი მხოლოდ ტრიალებს, ეგეც ერთ ადგილას, მთელი 360 გრადუსით.
"როგორმე ზამთარს თუ გადავურჩი..." მართალი იყო ის ადამიანი....
სცენაზე რექვიემით შემოსვლა.
აღარც ზარები, აღარც კედელი, აღარც...არის მომენტი როცა ყველაფერი სადღაც ბუნდოვან წერტილშია და იმის მაგივრად მისკენ მიდიოდე, ან შორიდან უყურებ ან საპირისპირო მიმართულებით მიდიხარ და ტოვებ გაურკვევლად შესაძლოა შენთვის სასიცოცხლო მნიშვნელობის რაიმეს....
ადამიანებმა არ იციან სიცოცხლის გამოყენება. როგორ ეცოდინებათ, როცა ემოციებმა დაკარგეს მნიშვნელობა, ასეთ დროს კი სიცოცხლეს ვერ გამოიყენებ, უბრალოდ ცოცხალი იქნები. ეხლა იმდენი რამ ტრიალებს თავში, დასაწერად რომ ღირს და ბევრიც რომ არ ღირს და ალბათ ამათ გადაწყობა-გადმოწყობაში რომ ვარ იმიტომ ვერ მოვიყვანე ვერცერთი აქამდე.
კიბე არ მყოფნის რომ იქამდე მივიდე, არადა იქ ვარ და უბრალოდ ვდგავარ, ვიცდი.
ეხლა დეპრესიაში მყოფივით გამომივა რომ ვთქვა ამაოებაა ყველაფერი თქო, თუმცა ამაოებაა ყველაფერი მაინც...ის ამაოება ვიღაცეები რომ თავს წირავენ სისუსტის გამო, ან პირიქით.
ავურიე.
გაჩერება დიდ ხანს გამოვიდა...ცხოვრებაშიც....

Ave Maria!

დრო-ჟამი

"მიყვარხარ. არაფერი მკითხო"
ესე მითხრა წეღან.

შევცბი ცოტა და ღრმად წავედი, მიმოვიარე დროის ლაბირინთი.
ქალის სინატიფე გასხეულებული გველში. გაცრეცილი სახე და ვარდისფერი ლოყები, შავი მაყვალივით თვალები და თმა სისინა. ყოველთვის შორს არის, იქ სადაც ზღვის ღმერთს ესაუბრება, სადაც გრძნობა შიშველია და წმინდა.
პულსი.
"ყველასგან განსხვავებული ხარ და დიდი ემოცია მოდის შენგან"
უფრო შევცბი.
"რატომ მე?"
დრონი მეფობენ. დღეები გავიდა.

ძალა მომცა...ისევ უკიდეგანობის ხვეულები. იცით როცა ვწერ უკიდეგანობა ჩემთვის ხვეულის ფორმისაა, აი ისეთი ბოლო რომ არ უჩანს და სულ მიდიხარ, რაღაც ხვეულში...ფერებიც რომ იცვლება
დავიღალე.
რატომ მომდის ხშირად ეს ფრაზა თავში "მე ერთმან ერთგზის ერთ ვუძღვენ თავი" ეს დიდმა ილიამ სამშობლოსადმი თქვა... ჩემთვის აქ სამშობლოცაა, მეც ვარ და შენც ხარ როგორც უნდა გაგიკვირდეს....
ამ წუთას მეტირება. თვალებს უდაბნოს მზე მწვავს, ჩრდილოეთის ქარი მიყინავს თვალის ბროლს და მიწის გმინვის ხმა მისველებს.
სიმარტივეში სირთულეაო...თუ რაღაც მსგავსს ამბობენ. იცით, ყველაფერი იმდენად რთულად არის რომ ჩემნაირი ადამიანები ამბობენ ხოლმე, რომ ძალიან მარტივია ყველაფერიო, აი ისეთი ჩემნაირები, რომლებიც ყველაფერს უკიდეგანო სიღრმით გრძნობენ, პარადოქსია არა?!
ქარავანი მიდის. ქალი მიყვება ცივსისხლიანი ასპიტი. ყველაფერი გარდამავალია, ქვიშაც კი ფერს იცვლის როცა ღამდება, ყველაფერი ოდესმე ქრება და რა რჩება?

შენ ლამაზი ხარ...ყველასთვის შეფარდებითია სილამაზე...

.

მარწუხები უჭერენ ტვინს.
გაქვავებული.
სავსე მთვარობის უკანსვლა და ემოციების მიქცევა. შიშველი ნაპირი გამოჩნდა ლურჯ ღამეში. როგორი ცივია ქვები, როგორი უკაცრიელი...ზღვის სუნიც აღარაა თითქოს? სადაა ყოველივე სიღრმისეული? თუ ეს ჰალუცინაციებია?
მე სიზმარში ორი ზღვა ვნახე გვერდიგვერდ. ერთი ბობოქარი იყო და მეორე მშვიდი, ორივე მიხმობდა. ბოლოს გადავწყვიტე ბობოქარ ზღვაში შეცურვა და ვერ მოვასწარი...
წერილები...
უფრო აცივდა ყველგან.
მარტო ცივ სამყაროში. აი ისე მარტო ყველა ფოთლის შრიალს და წყლის წვეთის ხმას განსაკუთრებულად რომ გრძნობ.
ყოველთვის ვცდილობ ადამიანებს არ ვაწყენინო. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მათ არასდროს ვაწყენინებ ხოლმე. ყოველთვის ვიცი, რომ ჩემ ამ თვისებას როგორც წესი ცუდად იყენებენ, თუმცა მე არც ეს მწყინს. თუ ჩემი წყენინებით ვინმე მცირე ხნით მაინც კარგად იგრძნობს თავს, მიჩუქნია ეს მცირე დრო მათთვის, ისედაც მცირედით ხარობს ადამიანი.
 ამ წუთას შორს ვარ. იქ სადღაც მთებს იქით ვზივარ ჩემი ოცნების ვერანდაზე პლედით და ჩაით.
საკუთარი თავის პოვნა ხანდახან არსაით. დროის წრიალში მიმოფანტული შენ. ეძებ თავს. ბაბილონის გოლი შენშივე განსახიერებული. რექვიემის ფონზე ვან გოგის ვარსკვლავებიანი ცა გესახება. შენი პარალელობა და ერთადერთი თოკი რომელსაც დაათრევ, იმის იმედზე წყალმა რომ წაგიღოს იქნებ გზად შემხვედრ ხის მორს ან დიდ ქვას გამოაბა.  ან უბრალოდ თავის გასაყოფ ყულფად გამოიყენო.

იცით, ეს არაა ნაწყენი ადამიანის ნაწერი, უბრალოდ ბევრმა მაწყენინა. ყველა თუ არა ერთი მაინცაა ამით ბედნიერი, ყოველთვის მისი ბედნიერებისთვის მწყინდა.
საკმარისია.

საღამო ხნის ჩანაწერი #

ეხლა უკვე "მისტერიებმა" შემიპყრო, ნაგელი მიყვარდება.
ეს იქით იყოს და....ყველას ჩვენი ადგილი გვქონია, აი ზუსტად ის ადგილი სკამის ფორმა რომ აქვს, რომელზეც დღემუდამ ვერ ვეტევით, ხან გვეპატარავება, ხან გვედიდება, ხან მაღალია ხან დაბალი, ხან უხეში და ხანაც ზედმეტად რბილი...ამის გამოცნობა-შეცვლაში ვართ მუდამ და საბოლოოდ უსკამოდ ვრჩებით.
საკითხი: სულის ფორმის გაურკვევლობა.
მატლი ჯერ სულის ჭამას იწყებს, თან თავიდან იწყებს, ყველაზე მერყევი ადგილიდან...ფიზიკური თავი როგორი მერყევია და სულიერი ხომ წარმოგიდგენიათ რა იქნება. არ იქნებოდა ცუდი ერთი ეპოსი სულისა და მატლის ურთიერთჭიდილზე.

ყველა უადგილომ, იცის თავის ადგილი.

მე თუ მკითხავთ "ერთი" არ უნდა არსებობდეს...არაფერია ერთი, ღმერთიც კი სამობითაა. მხოლოდ ილიასთვის იყო სამშობლო ერთი.
გრანელისეული უკვდავების ცისფერი მხარე და მესამე გზა. მას ეჯერა სიცოცხლის სხეულის გარეშე.

მელანქოლია თავისი ღრმა შრეებითურთ.


მოლოდინის რეჟიმი დგომით.

სათაური დეტერმინიზმზე

სექტემბერი იწურება.

წეღან მიწის გმინვა გავიგე, თითქოს კაცობრიობის ცოდვებმა შეაწუხაო.

ჩვენ ყველას ჩვენი გველის სადღაც. ადამიანი თავისი ცხოვრების უმეტეს ნაწილს საკუთარი თავის ძიებაში ატარებს, იმ თავის რომელიც არ არსებობს ან რომელიც არსებობს და ჰგონია რომ არ არსებობს.
დიდი ნიჭია პოზიტივისა და ნეგატივის გარჩევა და უფრო დიდი ნიჭი მათი რაციონალური არევა ერთმანეთში.
პარადოქსი! ვფიქრობ რომ აი ეს არის ის, რაზეც სამყარო მოძრაობს და არა რის გარშემოც.
ჩემი ფიცის ბოლო უკვე აღარც კი მაკვირვებს...

ცხოვრება მუსიკის რითმებში...ყოველი დღე ამინდის ფერი...ყოველი განწყობა სეზონური...

ვწუხვარ, როდესაც ადამიანები ყველაფერს ერთი მხრიდან უყურებენ. როცა რაღაცას აფასებენ, როგორც ხედავენ და არა ისე როგორც შეიძლება იყოს, როცა აღქმა არ სცდება საზღვრებს...როცა შემოდგომა მათთვის მხოლოდ შემოდგომაა და არა გარდასახვა ერთიდან მეორეში, ფერთა გამა რომელიც ვიღაცისთვის მელანქოლიურია და ვიღაცისთვის ბუნების ზეიმი. როცა სულიერების სჯერათ მხოლოდ გარდაცვალების შემდგომ და სანამ მიწაზე არიან არაფრად აფასებენ ამას, აბა მიწად როცა იქცევიან გმინვა შემდგომაც ეყოფათ.
ვიღაც ბრძენს უთქვამს, რომ მოვლენები ისეთივეა როგორიც შენ გინდა რომ იყოსო, ისინი არ არიან განსაზღვრული დროსა და სივრცეშიო. ასეთ რაღაცეებს როგორც წესი, ხომ "ვიღაც ბრძენები" ამბობენ, ხოდა ამ წუთასაც ეს ვიღაც ბრძენი მე გამოვიგონე...

მე აქამდე ქებათა ქება ვიცოდი და ახლა ქებათა ქების ქებასაც კი გადავეყარე...თუმცა როგორ გავუტოლდები ღმერთის მეოთხე ჰიპოსტაზს, მე ხომ მთელ ამ ჰელიოცენტრულ სისტემაში ადამაინთა მოდგმის იმდენად მცირე ნაწილაკი ვარ, რომ სახელიც კი გამჭვირვალე მაქვს.


ოთხივე სეზონზე ღამეს სხვა სუნი აქვს.

შემოდგომის ღამის სუნი...

Welcome to the machine

აცივდა.

ტყუილი...ყველგან ტყუილი და მტვრის ფასი ჰქონია.


ჰორიზონტის ვერტიკალური მხრიდან ყურება მიყვარდა ყოველთვის, როცა არარსებული ვარსკვლავი წყდება ცას. იქ ყველაფერი "ერთგზის" არის.

ეპოქამ შთანთქა ემოცია და მოვიდა კუბი.
რატომ ვადანაშაულებ ეპოქას მაშინ, როცა მე თვითონ ვძენ რაღაცეებს ეპოქალურ მნიშვნელობას.
კედლის სიმაღლის პრობლემაა ისევ...

შემოდგომა. ყველაფრის გაჩუქება...სულიერი სიღარიბე. ოცნებების სხვისთვის გაჩუქებაც სიკეთეა ნეტა?

ისევ ჩაიში ჩავიძირე. პინკ ფლოიდი და ცხელი ჩაი ჩემი ნარკოტიკია ხოლმე...მათი განუსაზღვრელობა და ემოციების სივრცული სახე. უამრავი საკითხი, უამრავი კითხვა რომელიც თავის თავში პასუხიცაა.

გავიყინე.

ოთახში სინანულის ადგილიც აღარ დარჩა. შორიდან დგომა და ყურება...ხელიდან გეცლება რაღაც და ეს რაღაც ეპოქალურია შენთვის.
ისევ წიგნად ქცეული ამაზრზენობა. ისევ დროის თამაში.

ღამეში ხომ ყველაფერი უფრო ნათელია, ღამეში ყველა საფარველს იხდის, დრო როცა ყველა ყველაა...ამ დროს მღვიძავს და ყველას ყველაობას ვუყურებ და მეც მე ვარ.

ზღვა მინდა. აი ის ზღვა მუქი ლურჯი რომ არის და მასზე სრულად უწონო მდგომარეობაში მყოფს ყურებში შორეული სიღრმის გრიალი გესმის...

ეს ყველაფერი უბრალო რეალობაა. რეალობა ხომ მრავალმხრივია და მისი უკიდეგანო ხიბლიც ამაშია.



Together we stand, divided we fall...


http://www.youtube.com/watch?v=gELhNbDcLE0